Υπάρχουν κάποια προγράμματα που όχι απλώς τα προτιμώ αλλά θα μπορούσα να πω ότι τα αγαπάω. Ξέρω περίεργη λέξη όμως όταν είναι στενά συνδεδεμένα με τις δραστηριότητές σου και νοιώθεις ότι σε διευκολύνουν , νομίζω ότι μια τέτοια "βαριά" λέξη δικαιολογείται. Ένα τέτοιο είναι ο firefox που πια μπαίνει στην εφηβεία από οτι έμαθα, καθώς και στην έκδοση 3.
Τα άτομα που όμως που τον αναπτύσουν δεν έχουν μείνει εκεί αλλά ετοιμάζονται να το ενηλικώσουν ως πρόγραμμα αλλά και να αποκτήσουν και μία πρωτιά στο βιβλίο γκίνες ως το πιο "πολυκατεβασμένο" internet browser της πρώτης μέρας του.
Η μέρα αυτή είναι σήμερα και μπορείτε να συμβάλετε απλά κατεβάζοντάς τον.
Καταρχήν να διευκρινήσω ότι το θέμα γενικά του γάμου μου είναι απεχθές. Όταν ακούω για γάμους"κόβω λάσπη". Για μένα ένα συμβόλαιο συμβίωσης μου φαίνεται αρκετό. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω την κοινωνική του σημασία καθώς και την αξία που έχει για πολλούς ανθρώπους αυτός ο θεσμός.
Οπότε θα επικροτήσω την κίνηση του δημάρχου της Τήλου να παντρέψει ομόφυλα ζευγάρια. Η κοινωνίας μας δείχνει ολίγον σοκαρισμένη και αμήχανη με αυτή την πραγματικότητα ενώ ανεύθυνοι "ειδήμονες" όπως ιερείς καλούνται να δηλώσουν επί του θέματος στα ΜΜΕ. Φυσικά μιλάμε για πολιτικό γάμο που η ίδια η εκκλησία θεωρεί εξαρχής ως είδος πορνείας ακόμη και σε ετερόφυλα ζευγάρια. Όμως για σταθείτε σε αστικό κοσμικό κράτος δεν ζούμε; Και για έναν αστικό θεσμό δεν πρέπει να κλειθούμε να μιλήσουμε; Τι ρόλο μπορεί να έχουν οι εκκλησιαστικοί παράγοντες;
Πολλοί κριτικάρουν το γεγονός λέγοντας ότι το θέμα είναι ελάχιστης σημασίας σε σχέση με τα τρέχοντα προβλήματα της ολοένα κι αυξανόμενης φτώχειας. Θα διαφωνήσω. Ο θεσμός του γάμου έχει άμεση σχέση με την λειτουργεία και την οργάνωση μιας κοινωνίας, με τις δομές της. Φυσικά πηγαίνοντας παραπέρα το θέμα σχετίζεται και με τη μορφή της "νέας οικογένειας" , χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ύπαρξει παιδιού συσχετίζεται απαραίτητα με το γάμο. Η νέα αυτή οικογένεια μοιάζει να έχει μια πιο συγκεχυμένη εικόνα, γεγονός που ίσως να οφείλεται στο ότι τώρα διαμορφώνεται. Έχει αρκετές παραλλαγές και περιλαμβάνει φυσικά και το μοντέλο της παραδοσιακής οικογένειας , που από κυρίαρχο μοντέλο αποτελεί μία έκφραση του καινούριου πια.
Είναι έτοιμη η κοινωνία μας για κάτι τέτοιο; Να πω την αλήθεια δεν ξέρω. Θεωρώ ότι έχουμε μια τάση προς την υπερβολή. Και οι έννοιες και οι δομές της οικογένειας , του γάμου και της σεξουαλικής έκφρασης δεν μπορεί να αποτελέσουν είδος μόδας. Έτσι εκφυλίζονται. Ο σεξισμός είναι ένα φάντασμα που ύπταται συνεχόμενα πάνω από την κοινωνία μας. Και σε περιόδους ισχών αγελάδων η κοινωνία αναζητά αποδιοπομπαίους τράγους, οπότε αυτός θα εκφραστεί πολύ πιο έντονα. Η ενσωμάτωση και δημιουργική αποδοχή της σεξουλικότητας σχετίζεται άμεσα , για μένα, από την πορεία της ελληνικής οικονομίας και της οικονομικής κατάστασης της κοινωνίας , αλλιώς δεν θα υπάρξει ωρίμανση.
Ο σεξισμός είναι μία από τις απεχθέστερες μορφές ρατσισμού (αν και δεν ξέρω καμία που να είναι όμορφη να πω την αλήθεια). Το άτομο κρίνεται, απομονώνεται και απορρίπτεται με βάση το φύλο του και την σεξουαλική του ταυτότητα , έκφραση. Δεν έχει χρώμα ή φύλο ο σεξισμός. Μπορεί να εκφραστεί εξίσου δυναμικά από άνδρες , γυναίκες, ετερόφυλους, ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους. Η κοινωνία μας άρα θα πρέπει να εστιάσει στην ολική καταπολέμηση του φαινομένου, αλλιώς θα δημιουργηθούν αρνητικά ένστικτα.
Μπορεί ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι να υιοθετήσει ένα παιδί; Νομίζω ότι η παραπάνω ανάλυση περί του σεξισμού απαντά στο ερώτημα. Το θέμα της υιοθέτησης και ανατροφής δεν πρέπει να σχετίζεται με την σεξουαλική έκφραση, αλλά με την ψυχική υγεία και ικανότητα των ατόμων που εκφράζουν την επιθυμία για υιοθεσία. Άλλωστε αυτό δεν είναι το ζητούμενο; Η φυσιολογική ανατροφή ενός παιδιού. Ο γονιός (αρσενικός ή θηλυκός) που είναι έτοιμος να περάσει τα ετεροφυλοφιλικά ή ομοφυλοφιλικά του κολλήματα σε ένα παιδί, θα πρέπει είναι εξαρχής κατακριτέος και απορριπτέος.
Μπράβο οπότε στον κύριο Αλιφέρη που φέρνει την κοινωνίας ένα βήμα πιο μπροστά και αντιμέτωπη με ένα θέμα ταμπού καθώς και με μια καινούρια πραγματικότητα που αρνείται πεισματικά να δει και να αντιμετωπίσει.
Πολλά συζητώνται τελευταία για πιθανές γενικευμένες καταλήψεις στα Ιδρύματα με αφορμή τις Πρυτανικές εκλογές. Θα πουν πολλοί για ποιο λόγο να κλείσουν οι σχολές με αφορμή ένα τέτοιο ζήτημα. Η αιτιολόγηση είναι ότι εφόσον πραγματοποιηθούν οι Εκλογές θα αρχίσει να εφαρμόζεται σταδιακά ο νόμος πλαίσιο. Είναι όμως αυτός λόγος για να κλείσουν οι σχολές; Και μάλιστα για μια εκλογική διαδικασία που παρότι σημαντική έχει περάσει απαρατήρητη από το σύνολο των Ιδρυμάτων; Προσωπικά θα πω ότι διαφωνώ. Όχι δεν αποτελεί λόγος και μάλιστα για μία παράμετρος που δεν ήταν αρνητική παρότι κι όχι πλήρως σωστή (αφήνεται να εννοηθεί ότι τα μέλη της Πρυτανείας ψηφίζονται από το σύνολο των φοιτητών ενώ η δυναμική του ποσοστού των φοιτητικών/σπουδαστικών ψήφων δεν είναι τόσο καίρια στην εκλογή). Οι τσαμπουκάδες με το κάψιμο ψηφοδελτίων και καλπών σε μία δημοκρατική διαδικασία αποτελεί είδος οποιαδήποτε απόχρωσης τρομοκρατίας.
Από την άλλη έχουμε έναν υπουργό εξαρχής απόλυτο και επιθετικό (και λαϊκιστή θα πρόσθετα έχοντας υπόψη την περίπτωση με την απόσυρση του βιβλίου της Ιστορίας καθώς και των "εντέρων"). Το να δηλώνεις ότι θα φέρεις σοκ στην πανεπιστημιακή και εκπαιδευτική κοινότητα απλά δημιουργώντας ιδιωτικά πανεπιστήμια (αλήθεια με τι κριτήρια; τα ίδια με αυτά της "ελεύθερης" ιδιωτικής; ). Χωρίς να κοιτάς πώς πραγματικά θα αλλάξει το τοπίο στην εκπαίδευτική πολιτική του κράτους μας, με πραγματικούς σχεδιασμούς, μακροχρόνιους κι όχι "πυροτεχνήματα" τα οποία δημιουργούν το έδαφος για πλιάτσικα. Με μια παιδεία που ουσιαστικά εδώ και πολλά χρόνια υποχρηματοδοτείται και χρησιμοποιείται ως parking συσσώρευσης ανέργων είναι το λιγότερο αστείο να το παίζεις και τζαμπουκάς.
Νιώθω ότι απλά αυτή τη στιγμή στην εκπαιδευτική κοινότητα και στο υπουργείο βρίσκονται τα λάθος άτομα. Ακραία άτομα που δεν έχουν σκοπό την ίαση της κατάστασης στην παιδεία αλλά την εκμεταλεύσή της για δικά τους οφέλη. Οι μεν παρατάξεις ουσιαστικά εκτός με το αρνούνται θα πρέπει να προτείνουν και κάτι διαφορετικό και με βάσεις. Η άρνηση απλά διαιωνίζει ένα δυσκίνητο και πεθαμένο τοπίο του οποίου την ύπαρξη εκμεταλεύονται πολλές από αυτές. Ο δε υπουργός ας μην βιάζεται να βολέψει τις φιλικά προσκείμενες σε αυτόν ιδιωτικές σχολές. Η δημόσια εκπαίδευση έχει δυναμικό που μπορεί να παράγει το οποίο όμως χαραμίζεται στους κυκεώνες της γραφειοκρατίας και της ελλειπής μηχανοργάνωσης,καθώς και της μη ύπαρξης αξιοκρατίας. Ο υποβιβασμός της από ένα υπουργό στην αθώα εκδοχή της απλά δείχνει ανευθυνότητα, στην πιο ακραία της δείχνει ότι ετοιμάζει πλιάτσικο (την στιγμή μάλιστα που οι κυρίαρχη παράταξη είναι μέρος του κομματικού μηχανισμού της κυβέρνησης και συνυπεύθυνη αυτής της κατάστασης που κυριαρχεί στα ιδρύματα)
Δεν είναι κακό να υπάρχει ιδιωτική εκπαίδευση αλλά φυσικά με κάποια κριτίρια. Προσωπικά φοβάμαι ότι απλά θα δημιουργηθούν καινούριες κλίκες διότη η ύπαρξη μίας πραγματικά ελεύθερης εκπαίδευσης προϋποθέτει μια ελεύθερη οικονομία (όσο και να φαίνεται περίεργο συσχετίζονται). Η ελληνική οικονομία ουσιαστικά ελέγχεται από κλειστές οικονομικές και επαγγελματικές ομάδες. Η όποια πρωτοπορία πολλές φορές καταπολεμείται. Είναι κοινό μυστικό ότι για να πιάσεις δουλειά ,είτε πρόκειται σε ιδιωτικό είτε σε δημόσιο τομέα ,χρειάζεσαι γνωστό. Έχοντας υπόψη το παραπάνω καθώς είμαι επιφυλακτικός στην ύπαρξη ιδιωτικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων κυρίως ως προς την αξιοπιστία τους. Όχι γιατί ένα ιδιωτικό πανεπιστήμιο δεν μπορεί να είναι αξιόπιστο αλλά γιατί η δομή της κοινωνίας μας είναι τέτοια που δεν το επιτρέπει. Δεν είναι το ιδιωτικό που μας λείπει γιατί αν ήταν έτσι τα ιδιωτικά σχολεία δεν είναι απαραίτητα πρωτοπόρα όπως και τα ΙΕΚ αντίστοιχα. Μπορεί να είναι το ίδιο και χειρότερα μπουρδέλα από τα δημόσια. Ενώ ένα δημόσιο να είναι καλυτερο και λόγω του ότι δεν έχει το αντίστοιχο image ή χρηματοδότηση να υποτιμάται.
Συμπερασματικά καταλήγω στο ότι(sic) έχει να χάσει η παιδεία από όλη αυτή την κατάσταση. Όχι γιατί με αγώνες δεν πραγματοποιείται τίποτα ή γιατί δεν χρειάζονται άνθρωποι με πυγμή. Αλλά γιατί τα άτομα που ασχολούνται και δημιουργούν αυτή την κατάσταση δεν έχουν ως στόχο την παιδεία αλλά την επιβολή καταστάσεων και απόψεων, και είναι και οι δύο εξίσου επικίνδυνοι.
Φυσικά δεν μπορώ να λύσω το πρόβλημα της εκπαίδευσης μέσα σε ένα post (ούτε σε ολόκληρο blog). Το παρόν post κυρίως αποτελεί ένα συνονθύλευμα προβληματισμών και σκέψεων γύρω από την παρούσα κατάσταση στην παιδεία.
Αγαπητοί μου φίλοι. Συγνώμη για τις καθυστερημένες απαντήσεις και αναρτήσεις. Έχω ένα deadline που τρέχει πάνω από το κεφάλι μου ξαφνικά και πρέπει να το προλάβω. Οπότε που καιρός για blogging. Είναι που υποσχέθηκα και στην Σοφία αναλυτικότατο ρεπορτάζ για την Σκιάθο και αγχώθηκα περισσότερο, γιατί όπως λέει και η παροιμία "μη τάξεις...". Τροποποιώ την υπόσχεσή μου Σοφία μιας και αναλυτική δεν ξέρω, πάντως ανάρτηση σχετική θα υπάρξει.
Έχω χαθεί αγαπητοί και ειλικρινά νιώθω να ζω κάποιες καταστάσεις έντονης παράνοιας μια και αναγκάζομαι να διασχίζω την Αθήνα μας , καθώς και να έρχομαι σε επαφή με τις διάφορες υπηρεσίες της και φυσικά τους συμπολίτες μας. Ειλικρινά κάπου μου είχαν λείψει όλα αυτά. Και κάπου μου ψιλοαρέσουν. Έχει την πλακα της κι όλο αυτό το θέμα. Γιατί ναι προτιμώ να βλέπω το αστείο της όλης φάσης γιατί αλλιώς πολύ μαύρο βλέπεται.
Ένα θα σας πω για να με καταλάβετε. Αναζητούσα επί δύο ώρες μία βιβλιοθήκη που όλοι την ήξεραν αλλά και δεν ξέρανε για να μάθω τελικά ότι μόνο στα χαρτιά υπάρχει και μόνο στο διαδίκτυο υφίσταται. Διέσχισα διαδρόμους και στενά και μόνο γριές μάγισσες δεν βρήκα να μου δώσουνε χρησμό, ευχή, κάτι τέλος πάντων. Το μόνο καλό ήταν ότι ήμουν σε νεανικό χώρο οπότε νεανικές, φρέσκες, δροσερές υπάρξεις μου έδιναν πληροφορίες (Ναι είμαι σεξιστής όπως καταλάβατε. Μόνο γκόμενες ρωτουσα :-p ). Γιατί όπως και να το κάνεις , μπορεί να πάρεις λάθος πληροφορία αλλά τουλάχιστον θα σου χει φτιάξει η μέρα.
Είπαμε Μάιος. Ο μήνας που ζευγαρώνουν τα γαϊδούρια. :-)
Που λέτε τρέχω ο άμηρος. Μία Ζωγράφου, την άλλη Μενίδι, μετά Αμπελόκηπους, επιστρέφω Πειραιά, ρίχνω και μια στροφή κι από Αιγάλεω city. Μου πρότειναν να περάσω κι από Πάτρα αλλά αρνούμαι. Είπαμε. Εντός λεκανοπεδίου. Να μου λείπει η Αθηνών - Πατρών. Τρέχω με αυτοκίνητο, ΜΜΜ και πόδια (κάνω εξάσκηση για το φανταριλίκι). Μαθαίνω πια δρομολόγια διαδρομές. Αν θελήσετε ξενάγηση με ΜΜΜ ή ΙΧ που να χει γνώσεις "κίτρινης" φυλής εδώ. Κοντεύω να μάθω τους ελεγκτές και τους τροχονόμους (όλο στα άχαρα κάντουρες βάζουν , παλιά είχε και κάνα γκομενάκι να στανιάρει το μάτι μας πρωινιάτικα).
Οπότε εφόσον ο λόγος για τρέξιμο ας βάλουμε και λίγο prodigy για ρυθμό. Καλή σας ημέρα :-)
Μια από τις αγαπημένες μου ταινίες και ένα από τα αγαπημένα μου θεατρικά -κινηματογραφικά τραγούδια.
Αφιερωμένο σε κάτι γλυκά ματάκια που έχουν κουραστεί πολύ, πολύ μα πάρα πολύ πολύ για να χαμογελάσουνε λίγο. ;-) Είναι δύσκολα αλλά έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε. :-)
Εγώ θα βρίσκομαι στην πανέμορφη Σκιάθο. Θα προσπαθήσω να σας φέρω και εντυπώσεις από το κάστρο της Σκιάθου (την παλιά πόλη της Σκιάθου που βρίσκεται στα βόρεια του νησιού). (Σκιάθος στον κύβο)
Η ποιότητας της δημοκρατίας μας είναι θέμα που με απασχολεί ιδιαίτερα και κατεπέκταση το παρόν ιστολόγιο. Υπάρχουν δύο θέματα που ξεχώρισα που αν και φαινομενικά άσχετα , σχετίζονται άμεσα (πιστεύω) με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την έννοια της δημοκρατίας, τον τρόπο που την διαχειριζόμαστε πολίτες και κυβερνόντες.
Στο πρώτο θέμα έχουμε την περίπτωση όπου πολίτης, γιος επιχειρηματία υποδεικνύει στις αστυνομικές δυνάμεις ποιους διαδηλωτές θα πρέπει να συλλάβουν. Το περιστατικό συνέβει στα Ιωάννινα όπου διαδηλωτές διαμαρτύρονταν για την παράνομη (όπως ισχυρίζονται) ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας σε επιχειρηματία της περιοχής. Σημειώνω ότι όπως θα δείτε στο βίντεο ο νεαρός (να χαρώ εγώ νιάτα) υποδεικνύει στις αστυνομικές δυνάμες (ε ρε υπερασπιστές του νόμου που μας προσέχουν) διαδηλωτές που είχε μυνήσει τουλάχιστον 40 λεπτά πριν αυτοί εμφανιστούν στη διαδήλωση για γεγονότα σχετικά με την διαδήλωση. Από πότε οι αστυνομικές και δικαστικές αρχές παίρνουν εντολές από επιχειρηματίες για το πώς θα εφαρμοσθεί ο νόμος (ναι σε άλλο κράτος ζω εγώ, σε άλλο όνειρο);
Τα συμπεράσματα δικά σας.
Προσωπικά ήταν η πρώτη φορά που θα δικαιολογούσα λυντσάρισμα.
Για περισσότερες λεπτομέρειες σας παραπέμπω στο ιστολόγιο του γιώργου μαργαρίτη.
-/-
Το δεύτερο περιστατικό συνέβει στην Θεσσαλονίκη. Αναρχικοί (έτσι θέλουν να λέγονται) εισέβαλαν στο χώρο του πανεπιστημίου με κράνη κι έκαψαν την κάλπη και κάποιες αφίσες. Δεν είναι η πρώτη φορά που τραμπούκοι ντύνουν ιδεολογικά τις φασιστικές τους ενέργειες ως αναρχισμό. Το χουν κάνει και πιο παλιά κάνοντας ήρωα και βουλευτή τον Άδωνη Γεωργιάδη καίγοντάς του το βιβλιοπωλείο.
Περήφανα "παλικάρια" ως είναι , καθώς και περήφανοι anarchdredds που επιβάλλουν τον νόμο του "αναρχισμού", έβγαλαν και ανακοίνωση στο indymedia. Μικρή λεπτομέρεια: οποιος κατακρίνει αυτή την πράξη κόβεται άμεσα το σχόλιό του από την Σ.Ο. του indymedia.
-?-
Αλήθεια ρε παιδιά , πριν καταλήξουμε πώς θα λέγονται οι γείτονες, δεν κοιτάμε να φτιάξουμε αυτή την ρημάδα την Ελληνική Δημοκρατία;
Ήλπιζα να είναι πρωταπριλιάτικο αστείο όμως δεν είναι. Η προτελευταία παράγραφος των "προλεγόμενων" είναι ξεκάθαρη. Αντιγράφω: "...Και εξ αυτού υποχρεωνόμαστε πλέον να αναστείλουμε την ελληνική έκδοση του περιοδικού μας..."(*). Έστειλά ένα email ρωτώντας το κατά πόσο αυτό αληθεύει, μήπως είναι απλά ένα είδος "αστείου". Δυστυχώς η απάντηση δεν ήταν αρνητική. Κανένα αστείο... Έστω κρύο.
Δεν ξέρω ποια ήταν η σχέση σας με το Scientific American, η δική μου γνώμη ήταν ότι αποτελεί ή μάλλον αποτελούσε την πιο επιστημονική έκδοση περιοδικού που απευθυνόταν σε ένα πιο μαζικό κοινό. Κατάφερνε από την μια να εισάγει το απλό κόσμο στον κόσμο της επιστήμης και από την άλλη να ενημερώνει τους ίδιους τους επιστήμονες. Ο λόγος του απλός για τα επιστημονικά επίπεδα αλλά όχι απλοϊκός. Δεν υπήρχαν γενικότητες ενώ τα άρθρα δεν στηριζόντουσαν σε φήμες, υπήρχαν πηγές στο τέλος κάθε κυρίου άρθρου όπου σε παρέπεμπαν για περαιτέρω μελέτη (αυτό σε άλλο εντελώς επίπεδο μόνο στον Ιό της Κυριακής το έχω ξαναδει ).
Τον τελευταίο καιρό είχα αρχίσει να αποκτώ μια πιο σταθερή σχέση μαζί του αν και το είχα ανακαλύψει πριν δύο χρόνια. Και άλλαξε πολλά στον τρόπο με τον οποίο σκέφτομαι και λειτουργώ. Ακόμη και στον τρόπο που αντιμετωπίζω την δουλειά μου.
Στεναχωριέμαι και πικραίνομαι που μια τέτοια έκδοση δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει στην ελληνική αγορά. Ελπίζω η αναστολή να μην κρατήσει πολύ. Στην φτωχή ελληνική πραγματικότητα η ύπαρξη του επιστημονικού λόγου και σκέψης λείπουν (σε αντίθεση με τα επιστημονικοφανή).
(*)ελληνική έκδοση Scientific American τεύχος Απριλίου 2008 σελίδα 7
