when the smoke is going down

Τσιγάρο δοκίμασα πρώτη φορά πολύ μικρός. Ήμουν πέμπτη δημοτικού. Σε αντίθεση με άλλους δεν ήταν για μένα μια δραματική εμπειρία. Αντιθέτως ήταν μια ευχάριστη εμπειρία.

Συστηματικά όμως το ξεκίνησα πολύ μετά , γύρω στα 16. Εκτός από ευχαρίστηση ήταν κι ένας τρόπος για να φλερτάρω. Τότε έμαθα να στρίβω τσιγάρο. Μου άρεσε η μυρωδιά του καπνού μέσα στο σακούλι, καθώς και αυτή που έμενε στα χέρια μου από την επαφή τους με τον καπνό. Τσιγαρόχαρτο λεπτό , όσο λεπτό γινόταν. Και το κάπνισμα διαρκούσε αρκετή ώρα. Όχι τόσο ως προς την ποσότητα όσο ως προς την διάρκεια. Δεν κάπνιζα γρήγορα. Γενικά ότι απολαμβάνω δεν μου αρέσει να το επιταχύνω, θέλω να έχει διάρκεια και να του έχω δώσει σημασία. Τσιγάρο με καφέ, μετά από φαγητό ή μετά από έρωτα. Σε ένα ζευγάρι που καπνίζουν και οι δύο, είναι σαν ιεροτελεστία το να μοιράζεσαι ένα τσιγάρο. Είναι και αυτά τα σχήματα που φτιάχνει ο καπνός στον αέρα. Σαν σκέψεις κι όνειρα που ταξιδεύουν.

Το είχα "κόψει" για μια περίοδο, όμως δεν είμαι σίγουρος πια αν θέλω να το "κόψω". Περιστασιακά επισκέπτομαι αυτόν τον φίλο. Τόσες νύχτες με είχε συντροφεύσει όταν ένοιωθα μόνος. Σε ταξίδια... Έρημους δρόμους... Κρύες νύχτες...

Τόσες φορές κρυφτήκαμε μαζί για να τα πούμε... Να πούμε τα μυστικά μας...


Σας παρακαλώ μην με πρήξετε με τις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Τις ξέρω.

πώς το λεν τον ποταμό;;;

Σας καλώ να παρακολουθήσετε αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιντεάκι που ανακάλυψα στην ιστοσελίδα του bbc. Και δεν είναι μόνο ότι αυτό το ποτάμι είναι μια αηδία (δεν είναι δηλαδή αισθητικό το θέμα μόνο) είναι ότι αυτό είναι κι επικίνδυνο για την υγεία μας. Μήπως οι "κουτόφραγκοι" ξέρουν τελικά κάποια πράγματα παραπάνω;

χαμογέλα μάτια μου

Χωμένη στην καρέκλα σου, σκιασμένη η ματιά σου
και τα χείλια σου σφιγμένα.
Πονάς.

Χαμογέλα μάτια μου
*
Όχι γιατί αυτό σε κάνει πιο όμορφη.
-είσαι όμορφη-
*
Αλλά γιατί αυτό χρωστάς στην καρδιά σου.
Δύναμη να της δώσεις.
Ελπίδα.

Ι'm in love with her

Ξεκίνησε στην εφηβεία η όλη ιστορία. Εντάξει δεν ήμουν πρωτάρης και να πω την αλήθεια σκέφτηκα σαν γνήσιο αρσενικό γουρούνι όταν την πρωτοείδα. Ωραία φαινόταν. Είχα κι εγώ τις ορμές μου... Φαινόταν η ιδανική να μου δώσει αυτό που ζητούσα. Έδωσα το ακριβές αντίτιμο στο χέρι και την αγόρασα. Ναι... Την κρατούσα στα χέρια μου κι ανυπομονούσα να φτάσω στο σπίτι και να μου δωθεί μπροστά στα αχόρταγα μάτια μου. Το ιλιουστρασιόν χαρτί με τα υπέροχα χρώματα προετοιμάζαν τον νου μου για απίστευτες καταστάσεις.
Όταν έφτασα σπίτι κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου και με απόλυτη ησυχία χάθηκα στις σελίδες της. Χμ... Κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλιώς μου βγήκε η όλη φάση. Μα αφού όλοι έλεγαν ότι είναι τσόντα. Τι ιστορίες ήταν αυτές; Αρκετά πειραγμένες να πω την αλήθεια. Κι αυτός ο Λέανδρος με τον Σκυλομούρη και την Nada να σπάνε κεφάλια. Α μιλάει και για μουσική... Μα καλά τι μουσική είναι αυτή; Οι τύποι δεν ξέρουν από charts; Κι αυτός ο Edika απίστευτος. Ο Μπότσης όνειρο και η Νοβροζίδου ψυχεδέλεια. Κυριολεκτικά Βαβέλ η όλη φάση, μιας και δεν έχει μόνο έλληνες. Πανσπερμία σχεδιαστών έχει εδώ. Ιαπωνία, Βαλκάνια, Ευρώπη, Αμερική.

Ναι, η Βαβέλ (περιοδικό κόμιξ κι όχι μόνο) είναι από τα περιοδικά που παραμένει ένας σταθερός έρωτας. Θυμάμαι πώς στην αρχή ντρεπόμουν να την διαβάζω για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον ότι στα μέσα του 90 δεν είχαν απενοχοποιηθεί ακόμη τα comix ως κουλτούρα και θεωρείτο κάτι που απευθυνόταν αποκλειστικά σε παιδιά, εκτός αν το περιεχόμενό τους ήταν ερωτικό. Δεύτερο, ότι ως περιοδικό είχε κυνηγηθεί συστηματικά κι είχε στιγματιστεί ως τσοντοπεριοδικό. Παρόλα αυτά η Βαβέλ δεν ήταν, ούτε είναι κάτι τέτοιο. Όχι ότι από τις σελίδες της δεν έχουν περάσει αρκετές ερωτικές ιστορίες. Έχουν περάσει. Ο Milo Manara ή ο Serpieri εκεί συστήθηκαν στο ελληνικό κοινό για πρώτη φορά. Όμως θα ήταν άδικο κανείς να εστιάσει μόνο εκεί, μιας και η Βαβέλ αποτέλεσε και φυτώριο πολλών ελλήνων σχεδιαστών όπως ο Αρκάς (ο κόκκορας εκεί άρχισε τους προβληματισμούς του για πρώτη φορά) ή ο Λέανδρος (που αποτελεί ήδη μύθος για τους νεότερους) , ενώ πολλοί ξένοι σχεδιαστές συστήθηκαν στο ελληνικό κοινό (βλέπε Bilal).

Για τα άτομα της Βαβέλ αυτά δεν ήταν αρκετά οπότε αρχίσαν και την διεξαγωγή ενός ετήσιου φεστιβάλ κόμιξ (κι όχι μόνο) . Εκεί θα υπήρχε μια κεντρική έκθεση σχεδιαστών (από όλο το κόσμο) όπου θα είχαν σχεδιάσει μια ιστορία με βάση τον τίτλο του φεστιβάλ. Περιστασιακές εκθέσεις όπου θα προβαλλόταν η δουλειά μεμονωμένων σχεδιαστών ή καλλιτεχνών (πχ ζωγράφοι, ντιζάινερ κτλ). Ταυτόχρονα θα υπήρχε και μουσική σκηνή όπου κυρίως νέα συγκροτήματα θα έπαιζαν εκεί , χωρίς συγκεκριμένα μουσικά σύνορα (από punk μέχρι acid jazz ). Ενώ τέλος θα υπήρχε και ένα πωλητήριο όπου θα πουλιούνται comix ή fanzine. Κι όλα αυτά με ελεύθερη είσοδος.

Το φεστιβάλ το παρακολουθώ από τις αρχές του. Έχω κάνει κοπάνες και κόντεψα να μείνω και σε μία τάξη στο γυμνάσιο για να το παρακολουθήσω. Μόνο μία φορά το έχω χάσει που έγινε στο Άλσος Στρατού.

Δεν μου άρεσαν όλα τα φεστιβάλ που έχουν γίνει. Όμως μέσα από αυτά πήγαινα το μυαλό μου πιο πέρα βλέποντας τόσες διαφορετικές τεχνικές και σκέψεις γύρω από ένα θέμα. Γιατί η βασική αξία τους εκεί βρίσκεται. Και στο ότι φυσικά νέοι άνθρωποι φυσικά προβάλουν την δουλειά τους

Γιατί όλα αυτά; Γιατί υπέπεσε στα αυτιά μου η πληροφορία ότι το φεστιβάλ δεν θα γίνει φέτος τον Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη όπως γινόταν συνήθως, αλλά στα μέσα Ιούνη... Και συγκεκριμένα στις 14/6με 17/6.

Το περιμένω ανυπόμονα...

Γιατί ακόμη κι αν γέρασε κι έγινε 25άρα, εγώ δηλώνω ακόμη ερωτευμένος μαζί της

οι σταθμοί

Το τρένο τρέχει με μία μανία ακατανόητη.

Βιάζεται τόσο να φτάσει στον προορισμό του.
*
Αλήθεια ποιος είναι;
*
Βλέπω όλο σταθμούς να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου.
Μικροί, μεγάλοι σταθμοί.
Παλιοί, καινούριοι.
*
Κάποτε σε κάποιους είχα καθήσει
και φυλάχτηκα από βροχές και ανυπόφορους καύσωνες.
*
Κρύφτηκα μέσα τους
και μίλησα στην μοναξιά μου.
Έκανα σχέδια.
Απογοητεύτηκα.
Έκλαψα βουβά για έναν έρωτα.
Γιόρτασα ένα φιλί.
*
Μα τώρα τους έχω ξεχάσει πια... Με ξέχασαν κι εκείνοι...
*
Γιατί είναι έτσι είναι σταθμοί.
Περνάμε λίγο καιρό μαζί τους
κι ύστερα , αν είμαστε τυχεροί,
γινόμαστε μια γλυκιά ανάμνηση
*
Θείο δώρο αυτό κι ας μην το εκτιμάμε.
*
Δεν ξέρω γιατί τα σκέφτηκα όλα αυτά.
*
Ξέρω μόνο ότι τώρα είμαι σε ένα τρένο,
ανυπόμονο και βιαστικό,
για ένα άγνωστο σταθμό.
*
Που μόνη ελπίδα έχω,
γλυκιά ανάμνηση,
να γίνει και να γίνω.

-Τους βλέπεις όλους αυτούς έξω;
Όλοι τους ήταν αναντικατάστατοι.

Επίσκεψη στο Μουσείο

Χτες μου βρισκόμουν στο κέντρο , κοντά στην πλατεία Εξαρχείων. Είχα καταφέρει να τελειώσω τις δουλειές σχετικά γρήγορα και μου περίσσευε αρκετός χρόνος. Αρχικά σκέφτηκα να τον ξοδέψω σε καμιά καφετέρια. Όμως τόσες ώρες σε μια καφετέρια και μόνος είναι λίγο πίκρα.
Είχα ακούσει για μια έκθεση που γινόταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών όπου είχαν φτιάξει αντίγραφα αυθεντικών αρχαίων αγαλμάτων και τα είχαν βάψει. Κάτι που δεν είναι γνωστό στους πολλούς είναι ότι τα αρχαία αγάλματα ήταν βαμμένα κι όχι λευκά ή μελί. Μάλιστα θεωρούσαν οι αρχαίοι μισοτελειωμένη δουλειά ένα άβαφτο άγαλμα. Έτσι με την βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας οι σύγχρονοι ,κι όχι αρχαίοι, έφτιαξαν την έκθεση στην οποία αναφέρομαι πάνω.

Αρχικά μπαίνοντας στις αίθουσες αντικρίζω ένα διαδούμενο αθλητή. Σε αυτό το άγαλμα συνήθως κολλάνε οι γυναίκες με τις ώρες μπροστά του. Θα ήμουν άδικος όμως μαζί τους μια και πράγματι είναι ένας ωραίος νέος.

Στην συνέχεια βλέπουμε μια Αφροδίτη. Δεν ξέρω ποιος από τους δύο είναι ο ποιος τυχερός. Πάντως πρόκειται για εξίσου όμορφο άγαλμα με εκπληκτική λεπτομέρεια και προσοχή.

Έπειτα "έρχεται" το αγαπημένο μου άγαλμα του μουσείου. Το είχα πρωτοαντικρίσει θυμάμαι σε ένα σχολικό βιβλίο. Πρόκειται για την σύνθεση ενός παιδιού αναβάτη ενώ ιππεύει το άλογό του. Όταν το βλέπεις από κοντά νομίζεις ότι θα ακούσεις τον χλιμίντρισμα του αλόγου. Τον ήχο από τις όπλες του καθώς τρέχει. Ενώ το παιδί έχει έντονα τα χαρακτηριστικά της έντασης της όλης σκηνής πάνω του. Εστίασα στο πρόσωπό του γιατί βρίσκω καταπληκτική την απόδοσή αυτών των χαρακτηριστικών.

Όμως ήρθα για μία έκθεση. Ρωτάω ένα από τους φρουρούς και κατευθύνομαι στην αίθουσα. Εκεί με καλωσορίζει μια θεά, όχι σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει. Έχει χρώματα. Όχι απλά χρώματα. Ζεστά χρώματα. Έντονα. Και το τονίζω γιατί ως Έλληνες έχουμε συνηθίσει στην γοητεία του μαύρου. Σαν να είμαστε όλοι μέλη αντιεξουσιαστικής οργάνωσης ή σε μία κατάσταση διαρκούς πένθους. Οι πρόγονοί μας που τόσο πορωνόμαστε να λέμε ότι είμαστε απόγονοι αγαπούσαν το χρώμα και δεν το φοβόντουσαν.

Αυτό μου το επιβεβαιώνει και ο πολεμιστής που είδα στην συνέχεια. Πολύχρωμος. Σε αυτόν είχα καταφέρει οι επιστήμονες να βρουν και το χρώμα του δέρματος. Νομίζω , δεν είμαι απόλυτος σίγουρος ότι το αυθεντικό άγαλμα αποτελεί μέρος μίας από τις μετόπες του Παρθενώνα.

Παρακολουθώντας όμως την έκθεση μαθαίνω και για δύο άλλες εκθέσεις στον επάνω όροφο του Μουσείου.
Η μία αφορούσε την ιστορία της αγγειοπλαστικής στην Αρχαία Ελλάδα. Μια τεράστια πραγματικά έκθεση όπου ξεκινά από την πρώτη επαφή των Αρχαίων Ελλήνων με την αγγειοπλαστική και συνεχίζει με την μετεξέλιξή της στην συνέχεια. Κατατοπιστική έκθεση που δίνει αρκετές πληροφορίες στον επισκέπτη και που δεν μπορείς να την δεις μόνο μία φορά.


Ένα δείγμα από αυτήν παραθέτω δίπλα.

Αλήθεια αν σας έλεγα ότι αυτό αποτελεί έκθεμα από μουσείο θαλάσσιου περιβάλλοντος θα το παίρνατε χαμπάρι; Όχι δεν είναι από πηλό. Είναι από μάρμαρο και νομίζω ότι η τεχνική του αρτιότητα είναι εμφανής με την πρώτη ματιά.


Η άλλη έκθεση , πολύ πιο μικρή , περιλαμβάνει εκθέματα από την αρχαία Θήρα. Εκεί βρίσκεις τις γνωστές τοιχογραφίες καθώς και έπιπλα και εργαλεία που χρησιμοποιούσασταν από τους κατοίκους εκείνη την εποχή. Μάλιστα υπάρχει ένα καλάθι όπου βρήκανε μέσα αγκάθια από αχινούς.

Επειδή είναι άνοιξη προτίμησα να δείξω αυτή την εικόνα με τα χελιδόνια.


Δεν ξέρω πόσο καιρό θα είναι αυτή η έκθεση αλλά αξίζει να πάτε όσο καιρό θα είναι στην Αθήνα.




Με τόσα εκθέματα ένοιωσα πια να κουράζομαι, οπότε ξεκίνησα να φύγω από το Μουσείο
. Φεύγοντας, λίγο πριν αίθουσα της Ρωμαϊκής εποχής , βλέπω ομάδες παιδιών να κάθονται μπροστά από τα αγάλματα και να σχεδιάζουν ή να σημειώνουν. Ήταν από ένα σχολείο του Εξωτερικού. Μου φάνηκαν πολύ μικρά για να φοιτούν σε Πανεπιστήμιο. Από την άλλη βέβαια σκιτσάρανε αρκετά καλά και γρήγορα, οπότε μπορεί να ήταν και σπουδαστές. Ποτέ δεν ξέρεις.

Τελικά ίσως είναι προτιμότερο τον χρόνο ενός καφέ να το αφιερώσουμε σε κάτι πιο δημιουργικό και το οποίο πιθανόν θα μπορέσει να μας βοηθήσει στην διεύρυνση της σκέψη μας.

σημείωση: η έκθεση με τα επιχρωματισμένα γλυπτά έληξε μόλις σήμερα

amadelio

Αυτός ο μήνας μπορεί άνετα να ονομασθεί ο Μήνας Παρουσιάσεων Blog. Όμως μου αρέσει και προτιμώ να εξηγώ το γιατί με τράβηξε ένα blog, παρά να το έχω δίπλα ως μια ξερή παραπομπή.

Αυτή τη φορά ανακάλυψα ένα πολύ περίεργο κι ίσως ρομαντικό blog. Πρόκειται για το blog ενός άνδρα και μιας γυναίκας όπου μέσω post ανταλλάσσουν μηνύματα. Κάθε post και μήνυμα. Τα μηνύματα αυτά περιλαμβάνουν φωτογραφίες γυμνές ή ημίγυμνες με συνοδεία ή χωρίς ποιήματος. Προσοχή δεν πρόκειται για ένα ηδονοβλεπτικό blog. Οι φωτογραφίες έχουν διαλεχτεί ,και φαίνεται αυτό, με πολύ αγάπη για το γυναικείο και το ανδρικό φύλο. Στις όποιες εκφάνσεις τους. Άλλα γυμνασμένα και νεανικά , άλλα γερασμένα και κουρασμένα από το χρόνο. Άλλοτε με ένα γλυκό χαμόγελο, άλλοτε με μια γλυκιά θλίψη. Άλλοτε απλώς ένα παιχνίδι με λέξεις, χρώματα κι αντικείμενα.


Ένα blog που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα και το οποίο παρότι σπάει taboo δεν πέφτει στην παγίδα της χυδαιότητας. Ένα blog που αξίζει την προσοχή μας.

amadelio