από τον 6ο του Ελευθερουδάκη

Κάθομαι στου Ελευθερουδάκη τον 6ο όροφο και γράφω στον φορητό. Κάποιες σημειώσεις για την πτυχιακή. Κάτι μεταφράσεις. Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Ακαδημία φαίνονται λευκές κάτω από το φως του μεσημεριανού ήλιου. Λευκές; Ίσως ολίγον τι πορτοκαλί. Πορτοκαλί η Ακαδημία;
Σηκώνομαι πάνω και κοιτώ τον ουρανό. Και να τι είδα...

Όταν γύρισα σπίτι έμαθα ότι κάηκε η Πεντέλη.

Α και για να μην ξεχνιόμαστε... Ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε άψογα. Πώς λένε η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε.

Αλήθεια αυτά τα στρέμματα θα προστατευτούν όπως αυτά της Πάρνηθας;
Για όσους δεν ξέρουν τα στρέμματα γύρω από το καζίνο δεν θεωρούνται αναδασωτέα... Τι περίεργο... Πολίτες που πήγαν να διαμαρτυρηθούν τους υποδέχτηκαν τα ηρωικά ΕΚΑΜ τα οποία προστάτεψαν το "δημόσιο συμφέρον" του καζίνο. Όπως φυσικά προστάτεψαν και το μεγαλύτερο αυθαίρετο στην μέση της Αθήνας. Για τις αθλητικές εγκαταστάσεις του Πανελλήνιου μιλώ. Αν δεν το ξέρετε είναι παράνομα χτισμένες μέσα στο άλσος.

Καλημέρα μας :-)

θέλω; πρέπει;

από την "ιουλιέτα των πνευμάτων" του φελίνι θυμάμαι μία φράση:

μήπως ο μεγαλύτερός σου φόβος είναι να πραγματοποιηθούν τα όνειρά σου;

είναι μια φράση που με έχει προβληματίσει. βλέπεις πάρα πολλές φορές το πρέπει μπαίνει πάνω από το θέλω. ξέρω ότι πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. πολλά τα θέλω. πολλά και τα πρέπει.

τώρα πρέπει να διαβάσω ας πούμε. θέλω όμως να βγω έξω. να καθήσω σε ένα πάρκο, πάνω στο γρασίδι (ιδανικός χώρος για αυτό ο εθνικός κήπος) να έχω μία αγκαλιά.
όμως πρέπει να πειθαρχώ στο πρόγραμμά μου. ναι δυστυχώς πρέπει για να μπορώ πιθανόν πιο μετά να γελάω. όχι ότι τώρα δεν μπορώ. θα μουν απαράδεκτος. δεν μπορώ όπως θέλω.

από την άλλη τα συσσωρευμένα πρέπει σε οδηγούν σε μια ζωή που πιθανόν να ζεις μεν αλλά να μην είναι δική σου. όπως στο τραγούδι που ερμηνεύει ο κότσιρας το εφάπαξ

Όλη μου τη ζωή, μια δεύτερη κρυφή,
αγέννητη η ζωή μ' ακολουθούσε.
Δεν κοίταζε στα μάτια, δεν ήταν φορτική,
δε μίλαγε μα όλα τα ζητούσε,
μια θάλασσα μικρή μ' ακολουθούσε.

βέβαια να μην το παραχέσω. απλά είμαι σε μια φάση που πρέπει να τα δώσω όλα. από την άλλη φοβάμαι μην μείνω στα πρέπει. γιατί δεν θέλω να φοβάμαι τα θέλω μου.

ξέρω ολίγον τι λαβύρινθος αυτά που λέω αλλά είναι κάτι που πιστεύω ότι θα λήξει όταν δουλέψω πάνω στο αντικείμενό των σπουδών μου ή πιο συγκεκριμένα όταν θα στηρίζομαι σε εμένα.
ίσως να μου λείπει ότι δεν είμαι τόσο δημιουργικός όπως θα ήθελα. και η δουλειά βοηθά σε κάτι τέτοιο τρομερά.

ημερολόγιο καταστρώματος 15-8-2007

Θέλω να ταξιδεύω. Ακόμη κι όταν είμαι μέσα στο δωμάτιο και κοιμάμαι σκέφτομαι ότι ταξιδεύω.
Να τρέχω και να φεύγω μακρυά. Μου είναι τόσο έντονη αυτή η ανάγκη που έχω την εντύπωση ότι εμπεριέχει και μια τάση φυγής από την πραγματικότητά μου.

Όμως φεύγουμε για να γυρίσουμε.

Και φυσικά δεν ξεχνώ ότι κάποιοι συνταξιδιώτες μου θα φύγουν, έχουν άλλο δρόμο, άλλο ταξίδι.
Λέω δεν το ξεχνώ, γιατί το ξεχνώ.
Εφήμερες οι ανθρώπινες σχέσεις όσο και να θέλουμε το αντίθετο. Δηλαδή όχι όλες. Αλλά οι περισσότερες είναι.

Άδεια η Αθήνα, το μυαλό μου άδειο.

Ξέρω γκρινιάζω. Ίσως κι απλά να βαριέμαι. Ίσως να μου την σπάει που δεν βρίσκω την λύση για αυτά που μου συμβαίνουν. Ίσως να έχω βρει την λύση και να μου την σπάει η ίδια αυτή.

παραλίες αυγούστου αγαπημένες μου

Δύο παραλίες που αγάπησα φέτος το καλοκαίρι

πρώτη ο άγιος νικόλαος. δεν σας λέω που είναι συγκεκριμένα. κρατήστε το ανατολική πελοπόννησος... ήδη πολλοί μαζευτήκαμε εκεί.

μια γνωστή - άγνωστη (από ότι φάνηκε) παραλία που εσωκλείει και βιότοπο.
συνδυασμός άμμου και βότσαλου... αρκετά κρύα τα νερά και καθαρά.

προσοχή στο δρόμο πρόσβασης που αποτελείται από κλειστές στροφές και... γκρεμό.


η δεύτερη αγάπη μου , είναι η γνωστή πιστεύω χιλιαδού... βαθιά καθαρά νερά, άμμος καθαρή (όπου δεν έχουν πάει οι ομπρέλες)... αρκετός κόσμος και σε αυτήν, όμως σε ανταμοίβει η ίδια η παραλία που παραμένει μαγευτική (η φωτογραφία πιστέψτε με δεν είναι και τόσο αντιπροσωπευτική) όσο και η ίδια η διαδρομή που περνάει μέσα από το δάσος της δίρφης (προσοχή όμως στις πολλές και απότομες στροφές).

όποια και να επιλέξετε να την σεβαστείτε. όταν φύγετε να είναι σαν να μην πήγατε ποτέ...
κοινώς πάρτε ότι δείγματα του προηγμένου μας πολιτισμού (σκουπίδια) μαζί σας , συσκευασμένα σε μία σακούλα. για να χαρεί ο επόμενος αυτό που χαρήκατε κι εσείς... καθαρό.

σχετικά με τις δύο αυτές παραλίες. και στις δύο υπάρχει τμήμα γυμνιστών. αν δεν είστε μην περνάτε από εκεί για μπανιστήρι. στην καλύτερη καταντά γελοίο.

ημερολόγιο καταστρώματος 5-8-2007

Τώρα να αρχίσω τους προβληματισμούς σε ένα άδειο διαδίκτυο δεν έχει νόημα...
Οι περισσότεροι είσαστε ήδη διακοπές. Κάποιοι βαρεμένοι έχουμε μείνει πίσω στην Αθήνα.

Ψιλοκοροϊδευόμαστε με ψευτοεκδρομές της μια μέρας στα γύρω μέρη.
Θα μου πείτε από το τίποτα....
Όχι καλό είναι και δεν παραπονιέμαι. Μου αρέσουν αυτές οι εκδρομές. Είναι εντελώς διαφορετικές από την μία και μοναδική. Σε διαφορετικά μέρη κτλ

Μπορείς μάλιστα να γνωρίσεις μέρη της Αττικής που άλλες εποχές θα ήταν δύσκολο ,για να μην πω ακατόρθωτο. Σήμερα πχ πήγαινα για Σούνιο. Από λάθος μου βγήκα Λαύριο. Γενικά ωραία διαδρομή και μετάνιωσα που δεν πήρα τρίποδο. Ειδικά πριν το Σούνιο είχε πολλά σημεία στα οποία μπορούσες να σταματήσεις και να βγάλεις φωτογραφίες.

Έκανα και μπανάκι.
Μου αρέσει η θάλασσα και ειλικρινά χάρηκα που έκανα το δεύτερο μπάνιο μου σε καθαρή θάλασσα. Θα πρεπε να έχω και μάσκα μια και λατρεύω να βουτώ και να βλέπω τον βυθό, όμως λόγω μυωπίας πια τα βλέπω όλα θολά. (Βασικά μέσα έξω θολά τα βλέπω αλλά εντάξει).
Μου αρέσει επίσης να προσπαθώ να κινηθώ μέσα σαν σε περιβάλλον έλειψης βαρύτητας. Να στριφογυρίζω, να κινούμαι σαν να πετώ (μακάρι να το μπορούσα).

Μετά κλασσικά στην ψάθα και μπόλικο οφθαλμόλουτρο. Τελικά οι Ελληνίδες είναι όμορφες. Ειδικά κάτι μαμάδες είναι σκέτη κόλαση αλλά δεν το συνεχίζω γιατί θα γεμίσει σάλια το ποστ...

περί τριαντάφυλλων

Υπάρχει μια ιστορία όπου όσες φορές και να την διαβάσω δεν την βαριέμαι. Σαν ξεκινήσω ευθύς γίνομαι ξανθός, φορώ πράσινα φαρδιά ρούχα, ένα κόκκινο κασκόλ γύρω από το λαιμό μου (κι ας έχει καύσωνα) και μπορώ να πετάω από πλανήτη σε πλανήτη. Α, έχω και τον δικό μου πλανήτη φυσικά. Κι ένα τριαντάφυλλο. Καθώς και μερικά ηφαίστεια. Το τριαντάφυλλό μου είναι ολίγον τι γκρινιάρικο όμως το αγαπάω*.

Ξεκινώ το λοιπόν γεμάτος ερωτήσεις να ανακαλύψω τον κόσμο. Γνωρίζω λογής λογής ανθρώπους σε κάθε πλανήτη... Τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους...
Κάποια στιγμή η τύχη με φέρνει σε ένα πλανήτη με το όνομα γη... Όπου μετά από αρκετές διαδρομές πάνω του, τελειώνω και το ταξίδι μου...

Φαντάζομαι καταλάβατε για πια ιστορία μιλώ...

Την ιστορία (μεταφρασμένη) θα την βρείτε ολόκληρη εδώ


Κάθε φορά χάνομαι στο 21ο κεφάλαιο με την αλεπού... Με μαγεύει αυτός ο ορισμός της φιλίας... Κι ίσως και της αγάπης... Μέσα από τόσο απλά λόγια και λογισμούς...

- Είναι ο χρόνος που έχεις χάσει για το τριαντάφυλλό σου και που το κάνει τόσο σημαντικό.

είναι η δεύτερη φράση που αφορά την φιλία και την αγάπη... και είναι κάτι που το ξεχνάμε... θέλουν χρόνο τα πράγματα που αγαπάμε...

*μια κοπέλα κάποτε μου έμαθε το εξής:
το αγαπώ έλεγε είναι το τυπικό
το αγαπάω είναι αυτό που το λέει η καρδιά

μου άρεσε και από τότε το ενστερνίστηκα.
άλλωστε με έπεισε και η ίδια για το αληθές του πράγματος
:-)

2-8-2007

Μόλις ξεκινά ο Αύγουστος. Πολλές μικρές ή και μεγάλες δοκιμασίες με περιμένουν σε αυτόν τον μήνα. Είναι ένας μήνας γεμάτος , παραδόξως, από υποχρεώσεις και από προσωπικά στοιχήματα.

Φυσικά πάνω από όλα η πτυχιακή. Μετά τα αγγλικά. Ακολουθούν η δουλειά και το γυμναστήριο.

-()-

Αυτή την περίοδο ταυτόχρονα θα έχετε προσέξει ότι διαβάζω κι αρκετά βιβλία, εκτός αυτών της πτυχιακής. Είναι πολλά που θα ήθελα να διαβάσω. Να επεξεργαστώ.

-()-

Θέλω να φτιάξω και το δωμάτιό μου. Θα ξεκινήσω αλλάζοντας την ντουλάπα μου και το φωτιστικό μου.

Σκεφτόμουν να προσθέσω κι ένα καλοκαιρινό χαλί (κι όμως υπάρχουν). Όμως με προβληματίζει η σκόνη που θα μαζεύει. Γενικά δεν μπορώ να βρω πως θα αποφεύγω την τόση σκόνη που μαζεύει το δωμάτιό μου. Δεν θυμάμαι πιο παλιά να σκονιζόταν τόσο. Δεν ξέρω τι φταίει.

-()-

Γέμισε και ο φορητός σκληρός και σκέφτομαι τώρα να αγοράσω καινούριο. Περιμένω τις προσφορές της Στουρνάρη για να επωφεληθώ.

-()-

Σήμερα ή μάλλον χτες έφτιαξε η μέρα μου πρωί πρωί.

Πωλήτρια αρωμάτων. Ψηλή, με μακρυά κατσαρά καστανά μαλλιά. Πολύ ζεστό χαμόγελο (παρόλη την κούρασή της) που παρότι φαινόταν, την έκανε ακόμα πιο συμπαθητική. Ευγενική.
Και υπέροχο βάδισμα.