όταν το χιόνι φεύγει

Η πόλη σήμερα ήταν σαν να ξυπνούσε σιγά σιγά. Σαν σε ταινία καταστροφής οι κάτοικοί έβγαιναν δειλά δειλά έξω μετά την μεγάλη μάχη. Περπατώντας προσεκτικά πάνω στο χιόνι και στον πάγο προσπαθούσαν να επιστρέψουν στην πρότερη (sic) τους πραγματικότητα.

Πολλές οι εικόνες, όμως δεν θα σας γεμίσω τούτη τη φορά. Μόνο μία θα σας αφήσω από ένα στενό της αγοράς, χαρακτηριστική της κατάστασης που ζούσαν πολλοί κάτοικοι του λιμανιού σήμερα (καθώς και άλλων περιοχών).



Όχι δεν θα γκρινιάξω. Ναι υπήρχαν λύσεις για πολλά από τα προβλήματα αλλά επιμένω κάπως να μην μένω σε αυτά. Άλλωστε όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Κι επίσης κάθε πότε θα βλέπω τον Πειραιά έτσι;

Χιόνια στον Πειραιάααα (κι όχι μόνο)

Όμολογώ ότι όλον το πανικό που προηγήθηκε της χιονόπτωσης δεν μπόρεσα να τον ακολουθήσω, απλά προτίμησα να την περιμένω αγωνιωδώς. Χιόνι και μάλιστα στο λιμάνι δεν βλέπουμε και συχνά. Είναι κι αυτές οι νιφάδες που μοιάζουν κάτι μεταξύ άχνης και μπαμπακιού.
Άσπρο το Λιμάνι. Άσπρο παντού και κόσμο να παίζει. Όχι μόνο οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι. Χιονάνθρωποι πάνω στις οροφές των αυτοκινήτων, έξω από καφετέριες στα τραπεζάκια.

Έκανα μια προσπάθεια να αποθανατήσω όλη αυτή την κατάσταση με την ηρωική και ταλαιπωρημένη φωτογραφική μου (μέχρι και δακρυγόνο έχει φάει η ταλαίπωρη, για να μην αναφέρω την πολύωρη έκθεση στον ήλιο σε παραλία το καλοκαίρι).

Οπότε ξεκινάμε αρχικά με την γειτονιά μου , στην Τερψιθέα ή μάλλον πιο πριν.
Είμαι γύρω στο απόγευμα και ο αέρας ρίχνει με απίστευτο κέφι αυτόν τον λευκό χαρτοπόλεμο. Κάνει πολύ κρύο και με το ζόρι ρυθμίζω την κάμερα μια και δάκτυλα παγώνουν (δεν μπόρεσα να την ρυθμίζω με τα γάντια).

Μετά πηγαίνω προς το κεντρικό λιμάνι όπου από το φανάρι της οδού Δευτέρας Μεραρχίας φαινόταν έτσι
Η θολούρα πίσω είναι το χιόνι που πέφτει αλλά δεν μπόρεσε να αποθανατίσει η μηχανή.
Πριν κατεβώ όμως στο λιμάνι εντελώς, περνώ λίγο από τις πάπιες (μπορεί και χήνες δεν βάζω και όρκο ) της Τερψιθέας όπου όλα ήταν ντυμένα στα λευκά. Μια ηρωική χήνα κάθεται έξω από το σπιτάκι της.

Κατεβαίνω το λοιπόν στο λιμάνι όπου όμως η olympus μου αρχίζει να με ψιλοπροδίδει. Λίγο ακραίες οι συνθήκες για τις δυνατότητές της και η πολυεστίαση δεν είναι το ατού της, για να μην αναφερθώ στο φλας που ανάβει σε ακατάλληλες στιγμές και δεν ξέρω πώς να το ξεγελάσω. Τελικά καταφέρνω να βγάλω μία σχετικά καλή φωτογραφία πίσω από το άγαλμα του Θεμιστοκλή (που είναι στην πλατεία μπροστά από τον Πύργο του Πειραιά).

Ο αέρας έντονος και όποιος ξέρει από το Λιμάνι ξέρει ότι εδώ ο αέρας βάζει τα δυνατά του πάντοτε, ενώ το κρύο πάντα τσουχτερό.

Προσπαθώ να βγάλω όσες φωτογραφίες άλλες μπορώ και κατευθύνομαι προς το Πασαλιμάνι. Σουρουπώνει οπότε το φλας αναγκαίο από κάποια άποψη. Το αποτέλεσμα ολίγον τι σουρεαλιστικό με τις νιφάδες να μοιάζουν με αστεράκια. Το μόνο που με χαλά είναι το πανό στο μέσο της φωτογραφίας.



Συναντώ τον φίλο μου τον Άρη οπότε λέμε να πάμε προς Αθήνα- Κέντρο. Η μπαταρία της μηχανής είναι προς τα τελευταία της οπότε λιγοστές οι προσπάθειες.
Από αυτές που ξεχώρισα είναι αυτή από την πλατεία Κοραή (Στάση Πανεπιστήμιο) με την καρδιά-γλυπτό που μοιάζει με παγωτό-γλυφιτζούρι.

Καθώς και αυτή που "τραβήχτηκε" στον Άρειο Πάγο (τον αρχαίο βράχο) με φόντο την Ακρόπολη.


Τέλος μένει μια τελευταία από στενό του Πειραιά κοντά στον σταθμό του Ηλεκτρικού.

Ελπίζω να σας άρεσαν κάποιες φωτογραφιες. Ελπίζω να ικανοποίησα και κάποιες ψυχές που ήθελαν πολύ να δουν χιόνι (αλλά δεν βρισκόντουσαν στην Ελλάδα).

ένας χιονάνθρωπος από όνειρο

Σήμερα και αύριο λέει θα κάνει πολύ κρύο. Παγωνιά, κακό, αγωνία για το κακό που καταφτάνει.

Κάνει κρύο μάλλον αυτή τη στιγμή που θα το διαβάζετε. Πιθανόν θα χιονίζει κιόλας.

Όμως εμένα μου ήρθε να πιάσω τις ξυλομπογιές μου. Να τις αφήσω να κυλίσουν πάλι στο χαρτί, να θυμηθώ. Πόσο όμορφα και αβίαστα έβγαιναν οι ιστορίες στο χαρτί όταν ήμουν πιο μικρός. Αστέρια, ελάφια, δέντρα, πουλιά...

Ναι ξαφνικά με έπιασε ένας παλιμπαιδισμός όμως με ωραία αφορμή. Υπεύθυνη ήταν η Σοφία με ένα post της που ανακάλυψα στο blog της, με το κινούμενο σχέδιο "The Snowman" (έχει κι άλλα όμορφα αλλά αυτό μου ξύπνησε και ιδιαίτερες μνήμες).



Σκέφτηκα το λοιπόν ότι ένας τέτοιος χιονάθρωπος (και ειδικά με το υπέροχο τραγούδι που ξεκινάει το βίντεο που το άκουσα τουλάχιστον 20 φορές χωρίς υπερβολή). Σκέφτηκα το λοιπόν ότι ένας τέτοιος χιονάθρωπος θα ήταν μια υπέροχη συντροφιά τώρα που έξω κάνει κρύο. Ένας χιονάθρωπος γεμάτος χρώμα, χαμογελαστός. Με ένα τραγούδι που μας ταξιδεύει και μας καλεί να πετάξουμε, να ονειρευτούμε. Ένα παραμύθι σαν παιδικό όνειρο.

Καλημέρα σας

Αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το απόσπασμα αυτό δίνει η ίδια η Σοφία στο ποστ της.

Σε ευχαριστώ Σοφία για το ταξίδι :-)

περαστικά

είναι κάποιοι άνθρωποι που τους αγαπάς όχι γιατί τους έχεις γνωρίσει προσωπικά αλλά γιατί σε ιδιαίτερες στιγμές σου σου "μιλήσαν".

ένας από αυτούς τους ανθρώπους είναι η αρλέτα που μέσα από τα τραγούδια της μου κρατούσε (και μου κρατάει πολλές φορές ) συντροφιά, είτε σαν χώριζα, είτε σαν χαμογελούσα, είτε σε περιόδους μοναξιάς , είτε σε παρέα...

δεν το χουν πολλοί ερμηνευτές - συνθέτες αυτό. στην αρλέτα δεν ακούς απλά τα τραγούδια της αλλά τα αγαπάς.

η αρλέτα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο νοσοκομείο όπως διάβασα και από τα βάθη της ψυχής μου της εύχομαι περαστικά, όπως σε μία φίλη μου.

και με αφορμή αυτό ας θυμηθούμε ένα τραγούδι της.
το προτείνω σε ξενύχτες ;-)

σκόρπιο ημερολόγιο

ναι τώρα τελευταία το έχουμε γυρίσει στο βίντεο ή μάλλον στις μουσικές.

Μια rockιά από τα παλιά. Από τα πιο ωραία (κι όχι τόσο γνωστά) τραγούδια του συνονόματου.

Υπήρξαν πολλά θέματα που θα θελα να μιλήσω ή να γράψω. Όμως οι υποχρεώσεις μου δεν μου επιτρέπουν να τα αναλύσω όπως θέλω (ένα από αυτά είναι ο φασισμός ή η επανεμφάνισή του (sic)). Κυρίως κάνω περατζάδες από αλλονών blogs. Πολλές φορές παίρνω και ιδέες... Να πω την αλήθεια τελευταία γοητεύομαι από κάποια κείμενα ή προσπάθειες. Είναι αρκετές αυτά όμως και θα ήταν κρίμα να μπουν ως σκέτη παραπομπή σε τέτοιο post. Αυτό που μου μένει πάντως συναντώντας τα είναι μια γλυκειά γεύση δημιουργίας στο μυαλό, στα μάτια στην καρδιά.
Σκέφτομαι πόσο όμορφο (και μην το πάρετε ρομαντικά ή κουλτουριάρικα) είναι να μπορώ να επικοινωνώ (με ή χωρίς εισαγωγικά η λέξη) με τόσα άτομα. Τόσο μέσα από τα comments (στα blogs τους . δεν έχω και παραισθήσεις :-p ) όσο και μέσα και από τα κείμενά τους.

Είναι μέρες και νύχτες που παρότι πιέζομαι αρκετά μου φτάνει και να σκέφτομαι πόσα μπορώ να κάνω (κι ίσως και κάνω) και χαμογελώ.

Γενικά θέλω να αναλύσω και να ασχοληθώ με κάποια θέματα αλλά όπως συνήθως κάτι γίνεται και τα αφήνω ανολοκλήρωτα. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα αν όχι σύντομα τουλάχιστον σε εύλογο χρονικό διάστημα να διορθώσω.

Παρόλα αυτά κάτι καινούριο έχω σκεφτεί να φτιάξω (πέρα από το blog για το linux που έχω φτιάξει και στο οποίο πάλι έχω να γράψω αρκετό καιρό) το οποίο θα σχετίζεται με τις παρούσες δραστηριότητές μου. Και το οποίο εκτός απο την επικοινωνία θα με βοηθά να αναλύω και πιο σωστά το αντικείμενο της εργασίας μου. Επίσης θα έχει σκοπό να βοηθήσει και άλλα παιδιά. Είναι κάτι που έστω στα τελιώματα που είμαι εγώ μάλλον θα βοηθήσει.

Ας αφήσω να μιλήσει ο γιαννάκης όμως μέχρι τότε.
Είναι ωραίο τραγούδι τόσο από πλευράς μουσικής όσο κι από πλευράς στίχων. Το βίντεοκλιπ θα έλεγα επιεικώς μέτριο αλλά μην γκρινιάξω ;-)

καλημέρα :-)

αφιερωμένο στην trying που είναι όλο ανήσυχη :-)

καλημέρα :-)

διάλογοι

Κάθομαι στο γραφείο μου και επεξεργάζομαι κάποιες πληροφορίες. Βασικά μεταφράσεις για την πτυχιακή. Είναι απογευματάκι και μετά από τους τρεις εσπρέσσο ακολουθεί η κούπα με το τσάι.
-Δεν κάνει Γιάννη να πίνεις τόσους καφέδες, μου χες πει.

Πληροφορίες, πληροφορίες, πληροφορίες. Σκόρπιες πληροφορίες από το scholar που θα πρέπει να τις βάλω σε τάξη

-/-

-Πρέπει να αρχίσεις κάποια στιγμή το γυμναστήριο. Εγώ μπορεί να ήμουν "χοντρός" αλλά τώρα κοίτα σωματάκι.

Πράγματι έχεις ωραίο σώμα αν κι αυτό που με τρελαίνει και με τρέλαινε ήταν τα μάτια σου, με τον πρωτόγωνο αυτό ερώτισμο να ρέει από μέσα τους. Τα λέω κι όλες αυτές οι ποιητικούρες μου φαίνονται τόσο ψώφιες. Είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις την γεύση ενός φαγητού, τα χρώματα ενός πίνακα. Όταν μιλάς για έρωτα, για ένα άλλο κορμί, οι λέξεις δεν φτάνουν... Ειδικά για ένα πλάσμα όπως εσύ. Για μια γυναίκα όπως εσύ.

Έχω καταφέρει ,πιστεύω, να εκφράσω (για τις δυνατότητές μου) αρκετά καθαρά την μοναξιά μου ή κάποιες ανησυχίες μου. Όταν πρόκειται για τον έρωτα κολλάω.

Όταν περιγράφεις την μοναξιά μιλάς για σένα. Όταν μιλάς για έρωτα, μιλάς για σένα αλλά γυμνός/η. Και αυτή η γύμνια φοβίζει. Πολλές φορές φοβάσαι αυτό που βλέπεις. Είμαι εγώ αυτός/η;

-/-

-Πολύ σκέφτεσαι. Εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να περνάω καλά, το λες αυτό και χαμογελάς. Πάντα με την ικανότητα του να με υποτάσει αυτό το χαμόγελο σου.

Κλείνεις τα βλέφαρα και μοιάζεις σαν εκείνες τις αμαρτωλές μαντόνες των αναγεννησιακών ζωγράφων. Σαν μια σύγχρονη μαγδαληνή.
Τόσο αμαρτωλή, μα και τόσο αγία...

Και πώς να αρνηθείς τον ασπασμό...
Πώς να αρνηθείς να λατρέψεις τέτοια χείλη;

-/-

Μην μασάς. Το ακούς; Μην μασάς, κι άσε τους άλλους να σκάνε.

Δεν μασάω, πια. Το μαθα το μάθημά μου.

Τελείωσε το μάθημα.
φεύγω


***Ερωτευμένος;
Όχι ακριβώς. Μάλλον αθεράπευτα γοητευμένος :-)

-> ζητώ συγνώμη στους αναγνώστες που μπορεί να έχουν συναντήσει διαφορετικές εκδοχές του κειμένου αλλά οι διορθώσεις έγινα in vivo (sic)