Αν τυχόν σας έλθει μήνυμα διαμόρφωσης MMS με το κωδικό όνομα 36301 το οποίο σας ζητά τον κωδικό pin σας , χωρίς προηγουμένως να έχετε ενεργοποιήσει κάποια υπηρεσία (όπως πχ MMS) σβήστε το.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Στην συνέχεια επειδή ζήλεψα που όλοι μιλούσαν για τα gadgetάκια τους, πήγα και αγόρασα ένα καινούριο mp3 player. Καλά όχι και τίποτα φοβερό. Είναι το i.Beat organix [FM] της Trekstor. Βασικοί παράγοντες αγοράς ήταν οι εξής:
1) υποστήριζε το format Ogg που ως υποστηριχτής του opensource το έχω αδυναμία.
2) έχει ραδιόφωνο και εγγραφή ραδιοφώνου και εξωτερικών πηγών
3) αυτονομία ικανοποιητική 24 ώρες
4) χορητηκότητα επίσης ικανοποιητική 1Gb
Γενικά τα mp3players της trekstor μου αρέσουν που έχουν πολύ καλή απόδοση ήχου τόσο από θέμα ποιότητας όσο και "δύναμης". Μου αρέσει που δεν χρειάζομαι ειδικό πρόγραμμα για να περάσω τα τραγούδια μέσα.
Δεν μου αρέσει που τα ελληνικά tags δεν τα διαβάζει ή τα δείχνει αλλαμπουρνέισον. Δεν μου αρέσει που αμέσως μόλις το συνδέσω στον υπολογιστή αρχίζει να φορτίζει, πράγμα που με φοβίζει ως προς την "καλή υγεία" της μπαταρίας.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Καλοί μου συμπολίτες κι επισκέπτες του Πειραιά μάθετε να παρκάρετε. Είναι το λιγότερο γαϊδουριά να παρκάρεις πάνω στη διάβαση με το 4μετρο αμάξι σου γιατί η γκόμενα θέλει να πάει στο περίπτερο... Πρέπει να καλέσει κάποιος τους μπάτσους για να το καταλάβεις;
Νομίζω πάντως ότι ένα βασικό κριτήριο για την ποιότητα μιας κοινωνίας είναι το κατά πόσο χρειάζονται μπάτσο (όχι αστυνομικό, είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα) οι πολίτες για να λειτουργήσουν σωστά.
Λειτουργούμε νόμιμα όχι γιατί πρέπει, όχι γιατί μας το έχει επιβάλει κάποιος, αλλά γιατί βοηθά στην τελική (όσο και να φαίνεται περίεργο ) στην ομαλή λειτουργία της κοινωνίας μας και κατ' επέκταση κι εμάς. Είναι θέμα εξέλιξης.
Tuesday, March 4, 2008
Tuesday, February 26, 2008
ω τι καιροί, ω τι blogging
Το παρόν post προσπάθησε να αποφύγει τους βαριούς χαρακτηρισμούς για τους "υπερασπιστές" της "δημοκρατίας" μας.
Καταρχήν πρέπει να ευχαριστήσουμε για την ποιότητα της δημοκαφρίας μας που απολαμβάνουμε τόσο καιρό στην ελληνική τηλεόραση τον κύριο "πριν και μετά το χάος με λένε μάκη,σε καταγράφω και σου χαμογελάω". Αυτό το υπέροχο δείγμα υπέρτατης δημοσιογραφίας όπου παραδόξως όλες σχεδόν οι καταγγελίες του έχουν δικαιώσει τους... αντιπάλους του. Όπου ο κιτρινισμός είναι μόνο πηγαίο χιούμορ του τίτλου εκπομπής του , ενώ το όραμά του για μια διαφορετική ζουγκλοειδή ελλάδα όπου αμφότεροι θα κανιβαλιζόμαστε είναι διάχυτο στην καριέρα του.
Στην συνέχεια την αγαπητή μας κυβέρνηση. Ωωω αγαπητή σεμνή και ταπεινή κορασίς. Μα όχι μην ντρέπεστε ω, παρθένα δεσποσύνη. Άσπυλη και αμόλυντη, εσείς που πότε μα ποτέ δεν αδιαφθορίσατε. Ναι το ξέρω η Vodafone ήταν μια ατυχία της στιγμής. Ενώ ο υπερζήλος των αστυνομικών μας, των ακούνητων αυτών νεαρών, υπέρβαση πάθους για το καθήκον. Καμιά φορά χρυσαυγατίζουν αλλά αυτό είναι νεανικές εξάρσεις. Ω μα ναι και τα δάση. Ήταν απλά η μοίρα που το φερε. Ε και οι παλιοί άλλωστε το κάναν για να δυναμώσει το χωράφι. Ε κι εσύ ω αμόλυντη ποτέ δεν χαλάς την παράδοση. Πάντα πιστή και οσφιοκαμπτούσα γέρνεις στα σημεία των καιρών. Ω εσύ.
Στο τέλος πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κύριο Καψαμπέλη. Τούτον δεν τον ήξερα. Έμαθα ότι χειρίζεται διαβόητο μπλογίδιον-ιστολόγιον. Είναι τόσο μεγάλος γνώστης του αντικειμένου που δεν ξέρει πώς διαχείζονται τα σχόλια σε ένα βλογ. Μεγάλος γνώστης πράγματι.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Κι αν ένα μέρος των χρηστών στρέφεται για ενημέρωση στα blogs κι όχι στα μέσα ενημέρωσης τότε θα πρέπει να προβληματιστείτε το γιατί θεωρούνται πιο αξιόπιστα.
Μπορεί εσείς να προτιμάτε την προβατοποίηση και ανεγκεφαλιοτοποίηση της tv. Γιατί αυτό βολεύει. Να καθόμαστε και να ακούμε και να μην συζητάμε. Όμως όχι ρε, οι παρέες μαζευτήκανε στο net.
ΌΧΙ δεν υπερασπίζομαι κάποιους εκβιαστές. Που δεν ξέρω αν είναι. Οι υπερασπιστές της δημοκρατίας έχουν βγάλει απόφαση πριν από την όποια δίκη. Έτσι το συνηθίζουν, όπως πάντα να εισαγγελεύουν. Η δικαιοσύνη όμως είναι υπεύθυνη γι αυτό, κι αν είναι πράγματι να τιμωρηθούν.
Οι bloggers δεν έκλεψαν το επάγγελμα κανενός. Δεν υποκατέστισαν κανέναν δημοσιογράφο όπως όλοι φοβηθήκαν. Απλοί άνθρωποι βρήκαν τρόπο να πουν την γνώμη τους ελεύθερα. Ούτε το έπεξαν εισαγγελείς. Απλά ενώσαν τις φωνές τους σε συγκεκριμένες στιγμές.
Δεν ξέρω αν το παιχνίδι ήταν προσχεδιασμένο για να δαιμονοποιηθεί το blogging και το διαδίκτυο γενικά (που τόσο το φοβούνται πια), όμως έτσι καταλήγει. Και οφείλουμε να το υπερασπιστούμε κατά την γνώμη μου.
Η ενημέρωση λογοκρίνεται και το βλέπουμε. Όμως το δικαίωμα έκφρασής μου, σας, μας δεν μπορεί να λογοκρίνεται. Είναι δικαίωμά μου να μην σας πάω και να το λέω. Είτε σε λένε Μάκη, είτε Χίο , είτε Αλογοσκούφη, είτε Cortlinux, είτε οτιδήποτε. Μπορώ να σε κρίνω και να λέω την γνώμη μου. Έστω και ανώνυμα.
Φυσικά επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι υπέρ κανενός εκβιασμού ή συκοφάντησης που όμως ακόμη και τώρα μπορεί να εκδιωθεί με τα σύγχρονα νομικά μέσα εφόσον αυτή προκαλεί βλάβη στο πρόσωπο στόχος.
για πιο συγκρατημένη ανάγνωση των γεγονότων παραπέμπω στα εξής κείμενα του Gravity and the wind καθώς και του περαστικού.
Καταρχήν πρέπει να ευχαριστήσουμε για την ποιότητα της δημοκαφρίας μας που απολαμβάνουμε τόσο καιρό στην ελληνική τηλεόραση τον κύριο "πριν και μετά το χάος με λένε μάκη,σε καταγράφω και σου χαμογελάω". Αυτό το υπέροχο δείγμα υπέρτατης δημοσιογραφίας όπου παραδόξως όλες σχεδόν οι καταγγελίες του έχουν δικαιώσει τους... αντιπάλους του. Όπου ο κιτρινισμός είναι μόνο πηγαίο χιούμορ του τίτλου εκπομπής του , ενώ το όραμά του για μια διαφορετική ζουγκλοειδή ελλάδα όπου αμφότεροι θα κανιβαλιζόμαστε είναι διάχυτο στην καριέρα του.
Στην συνέχεια την αγαπητή μας κυβέρνηση. Ωωω αγαπητή σεμνή και ταπεινή κορασίς. Μα όχι μην ντρέπεστε ω, παρθένα δεσποσύνη. Άσπυλη και αμόλυντη, εσείς που πότε μα ποτέ δεν αδιαφθορίσατε. Ναι το ξέρω η Vodafone ήταν μια ατυχία της στιγμής. Ενώ ο υπερζήλος των αστυνομικών μας, των ακούνητων αυτών νεαρών, υπέρβαση πάθους για το καθήκον. Καμιά φορά χρυσαυγατίζουν αλλά αυτό είναι νεανικές εξάρσεις. Ω μα ναι και τα δάση. Ήταν απλά η μοίρα που το φερε. Ε και οι παλιοί άλλωστε το κάναν για να δυναμώσει το χωράφι. Ε κι εσύ ω αμόλυντη ποτέ δεν χαλάς την παράδοση. Πάντα πιστή και οσφιοκαμπτούσα γέρνεις στα σημεία των καιρών. Ω εσύ.
Στο τέλος πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κύριο Καψαμπέλη. Τούτον δεν τον ήξερα. Έμαθα ότι χειρίζεται διαβόητο μπλογίδιον-ιστολόγιον. Είναι τόσο μεγάλος γνώστης του αντικειμένου που δεν ξέρει πώς διαχείζονται τα σχόλια σε ένα βλογ. Μεγάλος γνώστης πράγματι.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Μα καλά για πόσο ηλίθιους μας έχετε;
Τα blogs είναι μέσο έκφρασης κι όχι ενημέρωσης. Οποιοσδήποτε θέλει να ενημερωθεί δεν διαβάζει blogs διαβάζει τα αντίστοιχα sites. Δυστυχώς όσοι ξέρουν αποφεύγουν τα ελληνικά (δεν ξέρω αν αυτό το θεωρείται προς τιμήν σας). Προτιμώ να διαβάσω bbc , reuter κτλ παρά skai , ΕΡΤ κτλ. Περισσότερες πραγματικές ειδήσεις θα πάρω από εκεί για τον τόπο μου.-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Κι αν ένα μέρος των χρηστών στρέφεται για ενημέρωση στα blogs κι όχι στα μέσα ενημέρωσης τότε θα πρέπει να προβληματιστείτε το γιατί θεωρούνται πιο αξιόπιστα.
Ως χώρος έκφρασης το λοιπόν , αποτελεί και χώρος συζήτησης ένα blog. Σαν ένα σπίτι που μαζευόμαστε και συζητάμε. Πολλές φορές συζητάμε και θέματα που σκεπάζουν οι πραγματικοί δημοσιογράφοι. Αρκετές φορές λέμε και αρκετές μαλακίες. Παίζουμε. Προτίνουμε. Ερωτευόμαστε. Όχι το blog δεν είναι μέσο ενημέρωσης. Είναι μέσο έκφρασης και επικοινωνίας.
Μπορεί εσείς να προτιμάτε την προβατοποίηση και ανεγκεφαλιοτοποίηση της tv. Γιατί αυτό βολεύει. Να καθόμαστε και να ακούμε και να μην συζητάμε. Όμως όχι ρε, οι παρέες μαζευτήκανε στο net.
ΌΧΙ δεν υπερασπίζομαι κάποιους εκβιαστές. Που δεν ξέρω αν είναι. Οι υπερασπιστές της δημοκρατίας έχουν βγάλει απόφαση πριν από την όποια δίκη. Έτσι το συνηθίζουν, όπως πάντα να εισαγγελεύουν. Η δικαιοσύνη όμως είναι υπεύθυνη γι αυτό, κι αν είναι πράγματι να τιμωρηθούν.
Οι bloggers δεν έκλεψαν το επάγγελμα κανενός. Δεν υποκατέστισαν κανέναν δημοσιογράφο όπως όλοι φοβηθήκαν. Απλοί άνθρωποι βρήκαν τρόπο να πουν την γνώμη τους ελεύθερα. Ούτε το έπεξαν εισαγγελείς. Απλά ενώσαν τις φωνές τους σε συγκεκριμένες στιγμές.
Δεν ξέρω αν το παιχνίδι ήταν προσχεδιασμένο για να δαιμονοποιηθεί το blogging και το διαδίκτυο γενικά (που τόσο το φοβούνται πια), όμως έτσι καταλήγει. Και οφείλουμε να το υπερασπιστούμε κατά την γνώμη μου.
Η ενημέρωση λογοκρίνεται και το βλέπουμε. Όμως το δικαίωμα έκφρασής μου, σας, μας δεν μπορεί να λογοκρίνεται. Είναι δικαίωμά μου να μην σας πάω και να το λέω. Είτε σε λένε Μάκη, είτε Χίο , είτε Αλογοσκούφη, είτε Cortlinux, είτε οτιδήποτε. Μπορώ να σε κρίνω και να λέω την γνώμη μου. Έστω και ανώνυμα.
Φυσικά επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι υπέρ κανενός εκβιασμού ή συκοφάντησης που όμως ακόμη και τώρα μπορεί να εκδιωθεί με τα σύγχρονα νομικά μέσα εφόσον αυτή προκαλεί βλάβη στο πρόσωπο στόχος.
για πιο συγκρατημένη ανάγνωση των γεγονότων παραπέμπω στα εξής κείμενα του Gravity and the wind καθώς και του περαστικού.
Sunday, February 24, 2008
είμαι 16άρης (λέμε τώρα) σας γαμώ τα λύ-κει-α
Θυμάμαι όταν δίναμε πανελλήνιες (δέσμες τότε, τελευταία χρονιά) αρχίζαμε την έκθεση κάπως έτσι:
"Στην σύγχρονη κοινωνία όπου ο καταναλωτισμός και η εντατικοποίηση της εργασίας έχουν οδηγήσει το άτομο σε μια απομόνωση από τις πραγματικές του ανάγκες.... "
και συνεχίζαμε να γράφουμε για τα δεινά της κοινωνίας μας όπου φυσικά ήταν όλα χάλια όμως εμείς δεν θα έπρεπε να λειτουργήσουμε σαν Κασάνδρες (ασχέτως αν όλα ήταν μέσα στην μαυρίλα :-p ) αλλά να προτείνουμε λύσεις ως πολυμήχανοι Οδυσσείς.
Σε μια εποχή που επιμένει να παίζει την Κασάνδρα με μάσκα Οδυσσέα μήπως θα ήταν προτιμότερο από τις οδύνες να αναζητήσουμε και να ενισχύσουμε θετικές "κινήσεις" που ανακαλύπτουμε ;
Οι αναδρομές στην μαθησιακή ηλικία (η οποία δεν μου λείπει καθόλου. τον μαζοχισμό αυτόν ποτέ δεν τον κατάλαβα) ήλθαν με αφορμή δύο site που έχουν σχέση με εκείνη την περίοδο της ζωής μας.
Η μία είναι διαδικτυακή κίνηση με το όνομα ischool. Σύμφωνα με τα λόγια των ιδρυτών του:
Το iSchool.gr είναι ένας ιστοχώρος που απευθύνεται κυρίως σε μαθητές γυμνασίου & λυκείου. Σκοπός του είναι να αποτελέσει χώρος-καταφύγιο για μαθητές και απόφοιτους, προσφέροντας τους ένα σύνολο υπηρεσιών και παράλληλα επιτρέποντας τους την άμεση επικοινωνία μεταξύ τους.
Ακόμα και αν δεν είστε μαθητής(τρια), μην διστάσετε να κάνετε εγγραφή! Είτε απόφοιτος, είτε εκπαιδευτικός μπορείτε και εσείς με τον τρόπο σας να συμβάλλετε στην ανάπτυξη της κοινότητας του iSchool.gr , συζητώντας και βοηθώντας.
Πρόκειται για μια ιστοσελίδα καλοφτιαγμένη όπου φυσικά υποστηρίζεται forum αλλά και πρόσθετες υπηρεσίες όπως online λεξικό, αριθμομηχανή και σημειωματάριο.
Η άλλη ενδιαφέρουσα κίνηση είναι παλιά γνωστή. Είναι η παρέα των schooligans. Νόμιζα ότι είχαν χαθεί. Όμως με χαρά ανακάλυψα ότι έχουν δική τους ιστοσελίδα κι ότι συνεχίζουν να εκδίδονται στα "Νέα".
Πρόκειται για ένα μαθητικό περιοδικό (όπου όμως πια θα πρέπει κάποιοι συντάχτες του να μην είναι πια μαθητές) το οποίο με φρεσκο τρόπο ασχολείται τόσο με θέματα επικαιρότητας όσο (φυσικά) και με θέματα που αφορούν την μαθησιακή κοινότητα.
Ένα ενδιαφερόν χαρακτηριστικό της ομάδας είναι και οι συνεντεύξεις που παίρνουν από γνωστά πρόσωπα κυρίως τους πολιτικούς. Ενώ γνωστό θα πρέπει να είναι στους περισσότερους το ομώνυμο φεστιβάλ.
Νομίζω τελικά ότι όλος αυτός ο φόβος για το παρόν και το μέλλον οφείλεται στην άγνοιά μας για τις δυνατότητές μας καθώς και για τις δυνατότητες που μας παρέχει η εποχή μας. Άνθρωποι με μεράκι πάντα θα υπάρχουν κι ίσως είναι καλύτερα ως κοινωνία να ασχοληθούμε με αυτούς. Με το μεράκι τους.
σημείωση: πιθανόν το site των schooligans να μην λειτουργήσει λόγω συντήρησης του συστήματός τους.
"Στην σύγχρονη κοινωνία όπου ο καταναλωτισμός και η εντατικοποίηση της εργασίας έχουν οδηγήσει το άτομο σε μια απομόνωση από τις πραγματικές του ανάγκες.... "
και συνεχίζαμε να γράφουμε για τα δεινά της κοινωνίας μας όπου φυσικά ήταν όλα χάλια όμως εμείς δεν θα έπρεπε να λειτουργήσουμε σαν Κασάνδρες (ασχέτως αν όλα ήταν μέσα στην μαυρίλα :-p ) αλλά να προτείνουμε λύσεις ως πολυμήχανοι Οδυσσείς.
Σε μια εποχή που επιμένει να παίζει την Κασάνδρα με μάσκα Οδυσσέα μήπως θα ήταν προτιμότερο από τις οδύνες να αναζητήσουμε και να ενισχύσουμε θετικές "κινήσεις" που ανακαλύπτουμε ;
Οι αναδρομές στην μαθησιακή ηλικία (η οποία δεν μου λείπει καθόλου. τον μαζοχισμό αυτόν ποτέ δεν τον κατάλαβα) ήλθαν με αφορμή δύο site που έχουν σχέση με εκείνη την περίοδο της ζωής μας.
Η μία είναι διαδικτυακή κίνηση με το όνομα ischool. Σύμφωνα με τα λόγια των ιδρυτών του:
Το iSchool.gr είναι ένας ιστοχώρος που απευθύνεται κυρίως σε μαθητές γυμνασίου & λυκείου. Σκοπός του είναι να αποτελέσει χώρος-καταφύγιο για μαθητές και απόφοιτους, προσφέροντας τους ένα σύνολο υπηρεσιών και παράλληλα επιτρέποντας τους την άμεση επικοινωνία μεταξύ τους.
Ακόμα και αν δεν είστε μαθητής(τρια), μην διστάσετε να κάνετε εγγραφή! Είτε απόφοιτος, είτε εκπαιδευτικός μπορείτε και εσείς με τον τρόπο σας να συμβάλλετε στην ανάπτυξη της κοινότητας του iSchool.gr , συζητώντας και βοηθώντας.
Πρόκειται για μια ιστοσελίδα καλοφτιαγμένη όπου φυσικά υποστηρίζεται forum αλλά και πρόσθετες υπηρεσίες όπως online λεξικό, αριθμομηχανή και σημειωματάριο.
Η άλλη ενδιαφέρουσα κίνηση είναι παλιά γνωστή. Είναι η παρέα των schooligans. Νόμιζα ότι είχαν χαθεί. Όμως με χαρά ανακάλυψα ότι έχουν δική τους ιστοσελίδα κι ότι συνεχίζουν να εκδίδονται στα "Νέα".
Πρόκειται για ένα μαθητικό περιοδικό (όπου όμως πια θα πρέπει κάποιοι συντάχτες του να μην είναι πια μαθητές) το οποίο με φρεσκο τρόπο ασχολείται τόσο με θέματα επικαιρότητας όσο (φυσικά) και με θέματα που αφορούν την μαθησιακή κοινότητα.
Ένα ενδιαφερόν χαρακτηριστικό της ομάδας είναι και οι συνεντεύξεις που παίρνουν από γνωστά πρόσωπα κυρίως τους πολιτικούς. Ενώ γνωστό θα πρέπει να είναι στους περισσότερους το ομώνυμο φεστιβάλ.
Νομίζω τελικά ότι όλος αυτός ο φόβος για το παρόν και το μέλλον οφείλεται στην άγνοιά μας για τις δυνατότητές μας καθώς και για τις δυνατότητες που μας παρέχει η εποχή μας. Άνθρωποι με μεράκι πάντα θα υπάρχουν κι ίσως είναι καλύτερα ως κοινωνία να ασχοληθούμε με αυτούς. Με το μεράκι τους.
σημείωση: πιθανόν το site των schooligans να μην λειτουργήσει λόγω συντήρησης του συστήματός τους.
Thursday, February 21, 2008
macεδονία
Επειδή πήρε χτες το μάτι μου τον Άδωνη να ξεσπαθώνει στην tv
και επειδή αναμένουμε πάλι πανmacεδονικά συλλαλητήρια.
μήπως να βλέπαμε και τι αποφάσεις έχουν πάρει ήδη τα φιλαράκια μας
αλλά καθώς και το πόσο μας έχουν βοηθήσει τα συλλαλητήρια (αλήθεια γιατι οι συγκεντρώσεις των ακροδεξιών λέγονται έτσι;);
το παραπάνω screenshot είναι από την επίσημη istoσελίδα της Σία (CIA).
Το περτικαλί κρατίδιο από πάνω τι όνομα λέει; (είδατε ; βοηθάω. το βαψα για να μην κουράζεστε αλλά πατήστε το κι εσείς για να μεγαλώσει)
Από την άλλη όπως είπε και ο Λοβέρδος χτες (παραδόξως) δεν γίνεται να γίνονται συζητήσεις με διαρροές (ναι ALTER έβλεπα).
Δεν δείχνει σοβαρή κοινωνία... Πώς είπατεεεε;;; (Τι είμαστε;;;;;)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
mac: το πιο χάλια burger της Ελλάδας.
μια αντιαμερικάνικη προσφορά by cortlinux
και επειδή αναμένουμε πάλι πανmacεδονικά συλλαλητήρια.
μήπως να βλέπαμε και τι αποφάσεις έχουν πάρει ήδη τα φιλαράκια μας
αλλά καθώς και το πόσο μας έχουν βοηθήσει τα συλλαλητήρια (αλήθεια γιατι οι συγκεντρώσεις των ακροδεξιών λέγονται έτσι;);
το παραπάνω screenshot είναι από την επίσημη istoσελίδα της Σία (CIA). Το περτικαλί κρατίδιο από πάνω τι όνομα λέει; (είδατε ; βοηθάω. το βαψα για να μην κουράζεστε αλλά πατήστε το κι εσείς για να μεγαλώσει)
Από την άλλη όπως είπε και ο Λοβέρδος χτες (παραδόξως) δεν γίνεται να γίνονται συζητήσεις με διαρροές (ναι ALTER έβλεπα).
Δεν δείχνει σοβαρή κοινωνία... Πώς είπατεεεε;;; (Τι είμαστε;;;;;)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
mac: το πιο χάλια burger της Ελλάδας.
μια αντιαμερικάνικη προσφορά by cortlinux
Tuesday, February 19, 2008
όταν το χιόνι φεύγει
Η πόλη σήμερα ήταν σαν να ξυπνούσε σιγά σιγά. Σαν σε ταινία καταστροφής οι κάτοικοί έβγαιναν δειλά δειλά έξω μετά την μεγάλη μάχη. Περπατώντας προσεκτικά πάνω στο χιόνι και στον πάγο προσπαθούσαν να επιστρέψουν στην πρότερη (sic) τους πραγματικότητα.
Πολλές οι εικόνες, όμως δεν θα σας γεμίσω τούτη τη φορά. Μόνο μία θα σας αφήσω από ένα στενό της αγοράς, χαρακτηριστική της κατάστασης που ζούσαν πολλοί κάτοικοι του λιμανιού σήμερα (καθώς και άλλων περιοχών).
Όχι δεν θα γκρινιάξω. Ναι υπήρχαν λύσεις για πολλά από τα προβλήματα αλλά επιμένω κάπως να μην μένω σε αυτά. Άλλωστε όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Κι επίσης κάθε πότε θα βλέπω τον Πειραιά έτσι;
Πολλές οι εικόνες, όμως δεν θα σας γεμίσω τούτη τη φορά. Μόνο μία θα σας αφήσω από ένα στενό της αγοράς, χαρακτηριστική της κατάστασης που ζούσαν πολλοί κάτοικοι του λιμανιού σήμερα (καθώς και άλλων περιοχών).
Όχι δεν θα γκρινιάξω. Ναι υπήρχαν λύσεις για πολλά από τα προβλήματα αλλά επιμένω κάπως να μην μένω σε αυτά. Άλλωστε όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Κι επίσης κάθε πότε θα βλέπω τον Πειραιά έτσι;
Sunday, February 17, 2008
Χιόνια στον Πειραιάααα (κι όχι μόνο)
Όμολογώ ότι όλον το πανικό που προηγήθηκε της χιονόπτωσης δεν μπόρεσα να τον ακολουθήσω, απλά προτίμησα να την περιμένω αγωνιωδώς. Χιόνι και μάλιστα στο λιμάνι δεν βλέπουμε και συχνά. Είναι κι αυτές οι νιφάδες που μοιάζουν κάτι μεταξύ άχνης και μπαμπακιού.
Άσπρο το Λιμάνι. Άσπρο παντού και κόσμο να παίζει. Όχι μόνο οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι. Χιονάνθρωποι πάνω στις οροφές των αυτοκινήτων, έξω από καφετέριες στα τραπεζάκια.
Έκανα μια προσπάθεια να αποθανατήσω όλη αυτή την κατάσταση με την ηρωική και ταλαιπωρημένη φωτογραφική μου (μέχρι και δακρυγόνο έχει φάει η ταλαίπωρη, για να μην αναφέρω την πολύωρη έκθεση στον ήλιο σε παραλία το καλοκαίρι).
Οπότε ξεκινάμε αρχικά με την γειτονιά μου , στην Τερψιθέα ή μάλλον πιο πριν.
Είμαι γύρω στο απόγευμα και ο αέρας ρίχνει με απίστευτο κέφι αυτόν τον λευκό χαρτοπόλεμο. Κάνει πολύ κρύο και με το ζόρι ρυθμίζω την κάμερα μια και δάκτυλα παγώνουν (δεν μπόρεσα να την ρυθμίζω με τα γάντια).
Μετά πηγαίνω προς το κεντρικό λιμάνι όπου από το φανάρι της οδού Δευτέρας Μεραρχίας φαινόταν έτσι
Η θολούρα πίσω είναι το χιόνι που πέφτει αλλά δεν μπόρεσε να αποθανατίσει η μηχανή.
Πριν κατεβώ όμως στο λιμάνι εντελώς, περνώ λίγο από τις πάπιες (μπορεί και χήνες δεν βάζω και όρκο ) της Τερψιθέας όπου όλα ήταν ντυμένα στα λευκά. Μια ηρωική χήνα κάθεται έξω από το σπιτάκι της.
Κατεβαίνω το λοιπόν στο λιμάνι όπου όμως η olympus μου αρχίζει να με ψιλοπροδίδει. Λίγο ακραίες οι συνθήκες για τις δυνατότητές της και η πολυεστίαση δεν είναι το ατού της, για να μην αναφερθώ στο φλας που ανάβει σε ακατάλληλες στιγμές και δεν ξέρω πώς να το ξεγελάσω. Τελικά καταφέρνω να βγάλω μία σχετικά καλή φωτογραφία πίσω από το άγαλμα του Θεμιστοκλή (που είναι στην πλατεία μπροστά από τον Πύργο του Πειραιά).
Ο αέρας έντονος και όποιος ξέρει από το Λιμάνι ξέρει ότι εδώ ο αέρας βάζει τα δυνατά του πάντοτε, ενώ το κρύο πάντα τσουχτερό.
Προσπαθώ να βγάλω όσες φωτογραφίες άλλες μπορώ και κατευθύνομαι προς το Πασαλιμάνι. Σουρουπώνει οπότε το φλας αναγκαίο από κάποια άποψη. Το αποτέλεσμα ολίγον τι σουρεαλιστικό με τις νιφάδες να μοιάζουν με αστεράκια. Το μόνο που με χαλά είναι το πανό στο μέσο της φωτογραφίας.
Συναντώ τον φίλο μου τον Άρη οπότε λέμε να πάμε προς Αθήνα- Κέντρο. Η μπαταρία της μηχανής είναι προς τα τελευταία της οπότε λιγοστές οι προσπάθειες.
Από αυτές που ξεχώρισα είναι αυτή από την πλατεία Κοραή (Στάση Πανεπιστήμιο) με την καρδιά-γλυπτό που μοιάζει με παγωτό-γλυφιτζούρι.
Καθώς και αυτή που "τραβήχτηκε" στον Άρειο Πάγο (τον αρχαίο βράχο) με φόντο την Ακρόπολη.
Τέλος μένει μια τελευταία από στενό του Πειραιά κοντά στον σταθμό του Ηλεκτρικού.
Ελπίζω να σας άρεσαν κάποιες φωτογραφιες. Ελπίζω να ικανοποίησα και κάποιες ψυχές που ήθελαν πολύ να δουν χιόνι (αλλά δεν βρισκόντουσαν στην Ελλάδα).
Άσπρο το Λιμάνι. Άσπρο παντού και κόσμο να παίζει. Όχι μόνο οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι. Χιονάνθρωποι πάνω στις οροφές των αυτοκινήτων, έξω από καφετέριες στα τραπεζάκια.
Έκανα μια προσπάθεια να αποθανατήσω όλη αυτή την κατάσταση με την ηρωική και ταλαιπωρημένη φωτογραφική μου (μέχρι και δακρυγόνο έχει φάει η ταλαίπωρη, για να μην αναφέρω την πολύωρη έκθεση στον ήλιο σε παραλία το καλοκαίρι).
Οπότε ξεκινάμε αρχικά με την γειτονιά μου , στην Τερψιθέα ή μάλλον πιο πριν.
Είμαι γύρω στο απόγευμα και ο αέρας ρίχνει με απίστευτο κέφι αυτόν τον λευκό χαρτοπόλεμο. Κάνει πολύ κρύο και με το ζόρι ρυθμίζω την κάμερα μια και δάκτυλα παγώνουν (δεν μπόρεσα να την ρυθμίζω με τα γάντια).
Μετά πηγαίνω προς το κεντρικό λιμάνι όπου από το φανάρι της οδού Δευτέρας Μεραρχίας φαινόταν έτσι
Η θολούρα πίσω είναι το χιόνι που πέφτει αλλά δεν μπόρεσε να αποθανατίσει η μηχανή.Πριν κατεβώ όμως στο λιμάνι εντελώς, περνώ λίγο από τις πάπιες (μπορεί και χήνες δεν βάζω και όρκο ) της Τερψιθέας όπου όλα ήταν ντυμένα στα λευκά. Μια ηρωική χήνα κάθεται έξω από το σπιτάκι της.
Κατεβαίνω το λοιπόν στο λιμάνι όπου όμως η olympus μου αρχίζει να με ψιλοπροδίδει. Λίγο ακραίες οι συνθήκες για τις δυνατότητές της και η πολυεστίαση δεν είναι το ατού της, για να μην αναφερθώ στο φλας που ανάβει σε ακατάλληλες στιγμές και δεν ξέρω πώς να το ξεγελάσω. Τελικά καταφέρνω να βγάλω μία σχετικά καλή φωτογραφία πίσω από το άγαλμα του Θεμιστοκλή (που είναι στην πλατεία μπροστά από τον Πύργο του Πειραιά).
Ο αέρας έντονος και όποιος ξέρει από το Λιμάνι ξέρει ότι εδώ ο αέρας βάζει τα δυνατά του πάντοτε, ενώ το κρύο πάντα τσουχτερό.Προσπαθώ να βγάλω όσες φωτογραφίες άλλες μπορώ και κατευθύνομαι προς το Πασαλιμάνι. Σουρουπώνει οπότε το φλας αναγκαίο από κάποια άποψη. Το αποτέλεσμα ολίγον τι σουρεαλιστικό με τις νιφάδες να μοιάζουν με αστεράκια. Το μόνο που με χαλά είναι το πανό στο μέσο της φωτογραφίας.
Συναντώ τον φίλο μου τον Άρη οπότε λέμε να πάμε προς Αθήνα- Κέντρο. Η μπαταρία της μηχανής είναι προς τα τελευταία της οπότε λιγοστές οι προσπάθειες.
Από αυτές που ξεχώρισα είναι αυτή από την πλατεία Κοραή (Στάση Πανεπιστήμιο) με την καρδιά-γλυπτό που μοιάζει με παγωτό-γλυφιτζούρι.
Καθώς και αυτή που "τραβήχτηκε" στον Άρειο Πάγο (τον αρχαίο βράχο) με φόντο την Ακρόπολη.
Τέλος μένει μια τελευταία από στενό του Πειραιά κοντά στον σταθμό του Ηλεκτρικού.
Ελπίζω να σας άρεσαν κάποιες φωτογραφιες. Ελπίζω να ικανοποίησα και κάποιες ψυχές που ήθελαν πολύ να δουν χιόνι (αλλά δεν βρισκόντουσαν στην Ελλάδα).
Friday, February 15, 2008
ένας χιονάνθρωπος από όνειρο
Σήμερα και αύριο λέει θα κάνει πολύ κρύο. Παγωνιά, κακό, αγωνία για το κακό που καταφτάνει.
Κάνει κρύο μάλλον αυτή τη στιγμή που θα το διαβάζετε. Πιθανόν θα χιονίζει κιόλας.
Όμως εμένα μου ήρθε να πιάσω τις ξυλομπογιές μου. Να τις αφήσω να κυλίσουν πάλι στο χαρτί, να θυμηθώ. Πόσο όμορφα και αβίαστα έβγαιναν οι ιστορίες στο χαρτί όταν ήμουν πιο μικρός. Αστέρια, ελάφια, δέντρα, πουλιά...
Ναι ξαφνικά με έπιασε ένας παλιμπαιδισμός όμως με ωραία αφορμή. Υπεύθυνη ήταν η Σοφία με ένα post της που ανακάλυψα στο blog της, με το κινούμενο σχέδιο "The Snowman" (έχει κι άλλα όμορφα αλλά αυτό μου ξύπνησε και ιδιαίτερες μνήμες).
Σκέφτηκα το λοιπόν ότι ένας τέτοιος χιονάθρωπος (και ειδικά με το υπέροχο τραγούδι που ξεκινάει το βίντεο που το άκουσα τουλάχιστον 20 φορές χωρίς υπερβολή). Σκέφτηκα το λοιπόν ότι ένας τέτοιος χιονάθρωπος θα ήταν μια υπέροχη συντροφιά τώρα που έξω κάνει κρύο. Ένας χιονάθρωπος γεμάτος χρώμα, χαμογελαστός. Με ένα τραγούδι που μας ταξιδεύει και μας καλεί να πετάξουμε, να ονειρευτούμε. Ένα παραμύθι σαν παιδικό όνειρο.
Καλημέρα σας
Αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το απόσπασμα αυτό δίνει η ίδια η Σοφία στο ποστ της.
Σε ευχαριστώ Σοφία για το ταξίδι :-)
Κάνει κρύο μάλλον αυτή τη στιγμή που θα το διαβάζετε. Πιθανόν θα χιονίζει κιόλας.
Όμως εμένα μου ήρθε να πιάσω τις ξυλομπογιές μου. Να τις αφήσω να κυλίσουν πάλι στο χαρτί, να θυμηθώ. Πόσο όμορφα και αβίαστα έβγαιναν οι ιστορίες στο χαρτί όταν ήμουν πιο μικρός. Αστέρια, ελάφια, δέντρα, πουλιά...
Ναι ξαφνικά με έπιασε ένας παλιμπαιδισμός όμως με ωραία αφορμή. Υπεύθυνη ήταν η Σοφία με ένα post της που ανακάλυψα στο blog της, με το κινούμενο σχέδιο "The Snowman" (έχει κι άλλα όμορφα αλλά αυτό μου ξύπνησε και ιδιαίτερες μνήμες).
Σκέφτηκα το λοιπόν ότι ένας τέτοιος χιονάθρωπος (και ειδικά με το υπέροχο τραγούδι που ξεκινάει το βίντεο που το άκουσα τουλάχιστον 20 φορές χωρίς υπερβολή). Σκέφτηκα το λοιπόν ότι ένας τέτοιος χιονάθρωπος θα ήταν μια υπέροχη συντροφιά τώρα που έξω κάνει κρύο. Ένας χιονάθρωπος γεμάτος χρώμα, χαμογελαστός. Με ένα τραγούδι που μας ταξιδεύει και μας καλεί να πετάξουμε, να ονειρευτούμε. Ένα παραμύθι σαν παιδικό όνειρο.
Καλημέρα σας
Αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με το απόσπασμα αυτό δίνει η ίδια η Σοφία στο ποστ της.
Σε ευχαριστώ Σοφία για το ταξίδι :-)
Subscribe to:
Posts (Atom)